سیاسی شدن جنبشهای صنفی-مدنی وچرایی عدم همگرایی اقشار معترض تا امروز؟
در شرایط امروز ایران، جنبش های صنفی و مدنی هر روز و گام به گام سیاسی تر می شوند و خواستهها و شعارهای سیاسی در راس شعارهای اعتراضی معلمان، بازنشستگان و کارگران قرار گرفته اند. به همین علت نظام جمهوری اسلامی برای مقابله با رشد روزافزون جنبشهای اعتراضی ساختارمند، دست به یک یورش همه جانبه برای سرکوب و توقف جنبش های صنفی و مدنی و بازداشت مسئولین و رهبران نهادهای صنفی زده است. همچنین برای وجه به اصطلاح قانونی دادن به این اقدامات سرکوبگرانه، جمهوری اسلامی قصد دارد با تصویب یک قانون جدید تاسیس و فعالیت نهادهای مستقل مردمی را زیر نظر و کنترل نهادهای امنیتی قرار دهد.
بدنبال انحلال نهاد مردمی خیریه امام علی، احتمال می رود که شوراهای صنفی مانند شورای بازنشستگان ایران، شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان، شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پروژه ای نفت و گاز و نیز اتحادیه آزاد کارگران ایران غیر قانونی اعلام شوند و بر اساس آن اعضای این تشکلها تحت تعقیب «قانونی» قرار گیرند.
در برنامه جدید کلاب جنبش اجتماعی-نهادهای مدنی قصد داریم با آسیب شناسی جنبش های صنفی و مدنی به راهکارهای برون رفت از فضای سرکوب و تحدید و تهدید نهادهای صنفی و مدنی بپردازیم.
مهمانان ویژه اتاق: آقایان ابوالفضل رحیمی شاد فعال صنف معلمان و حمید آصفی فعال سیاسی و روزنامه نگار
تاریخ: چهارشنبه ۱۵ تیرماه ۱۴۰۱
ساعت: ۲۱:۳۰ به وقت ایران، ۱۹ به وقت اروپا شمالی و غربی
گزارش کلاب:
در کلاب جنبش اجتماعی و نهادهای مدنی با حضور آقای ابوالفضل رحیمی شاد از فعالین صنف معلمان بحثی داشتیم پیرامون سیاسی شدن جنبش های اعتراضی مدنی و صنفی و در عین حال عدم همگرایی اقشار مختلف.
در این گفتگوی سه ساعته موضوعات خوبی به بحث گذاشته شد. خلاصه نظر آقای رحیمی شاد این بود که برای همگرایی اقشار و اصناف مختلف یک گفتمان مشترک و مورد توافق همه باید شکل بگیرد.
در نقطه مقابل این نظر ، نظر دیگری نیز مطرح گردید که آیا اساسا می توان از جنبش های صنفی انتظار داشت که در پی ایجاد یک گفتمان مشترک که قطعا سیاسی و ضد نظم موجود است باشند. آیا این انتظار فراتر از ظرفیت های صنفی و نهادهای صنفی نیست؟ آقای رحیمی شاد پیشنهاد داد که برای مثال شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان می تواند با نوشتن یک تحلیل جامع از شرایط موجود و ارائه راه حل برای عبور از آن آغازگر این بحث گفتمانی در میان اقشار معترض گردد.
مطرح گردید که در این میان نقش نیروهای سیاسی در ایجاد این گفتمان مشترک را نباید نادیده گرفت. در انتها این بحث این نظر نیز مطرح شد که آیا بهتر نیست برای همگرایی تاکتیک های جدیدی به کار گرفت؟ از جمله اعتصابات سراسری و هماهنگ و یا تلاش برای ایجاد یک تشکل سراسری صنفی از همه اصناف.
در این لینک کلاب هاس می توانید به صحبت ها گوش دهید.
