امتداد – گروه سیاسی:
درحالی که راب مالی در مصاحبه با «رادیو ملی آمریکا» با اشاره به مذاکرات احیای برجام در دوحه گفته بود: «مذاکراتی بین ایران و خودش باید اتفاق بیافتد که در نهایت به نتیجه برسند که اماده ی توافق هستند یا نه.» و ادامه داده بود: « مذاکرات دوحه اتلاف وقت بود» در کمال ناباوری وزیرخارجه و مذاکره کننده ارشد ایران از روند کار برای دور دیگر مذاکرات حرف میزنند.
علی باقری مذاکره کننده ارشد ایران گفته است: «زمان و مکان مذاکرات در حال نهاییسازی است. مذاکرات در دوحه در یک چارچوبی که از قبل تعیین شده بود، شکل گرفت.»
از سوی دیگر امیرعبداللهیان وزیر امور خارجه می گوید: «باقری در هماهنگی کامل با من به مذاکرات برای لغو تحریمها ادامه میدهد»
اما هیچ کدام پاسخ نمی دهند که منظورشان از مذاکره کدام مذاکره است؟ درحالی که راب مالی می گوید آنطرف می گوید: « بیایید گامی به عقب برداریم و ببینم کجا هستیم؛ اتحادیه اروپا نقشه راهی روی میز گذاشت که بنابر نظر آن ها، به یک نتیجه عادلانه برسیم؛ ما گفته ایم که اماده ایم که آن توافق را بپذیریم، هیاتی که قبول نکرده و «بله» نگفته، ایران است.»
وی اضافه کرد: «بنابراین وقتی ایران می گوید آمریکا با مواضع قبلی به دوحه آمده، برای ما قابل فهم نیست؛ ما با مواضعی آمدیم که با بازگشت به برجام سازگار است.» مالی تاکید کرد:« بله، هیاتی که باید پاسخ بدهد، ایران است، اگر هیات ایران اماده نیستند، معلوم نیست چرا حاضر شدند که به دوحه بیایند.»
دولت ابراهیم رئیسی دولت محرمانه ها را شکل داده است. درحالی که در دوران روحانی به دنبال شفافیت در مذاکرات بودند، اما حالا کلامی به ملت ایران توضیح نمی دهند که گره مذاکرات بر سر چیست؟ چه پیشنهادی اروپا به هر دو طرف داده بود و چرا آمریکا می گوید: «اصلا معلوم نیست ایران برای چه به دوحه آمده بود؟» در عوض به روسها گزارش میدهند.
چرا عرق باقری کنی از سفر دوحه خشک نشده برای مذاکرات با هیات روسی از ایران خارج میشود؟ نقش روسیه در این مذاکرات چیست؟ چرا وزیر خارجه ایران نگران «نفع بردن روسیه» از توافق است؟ ایران چه بدهکاری به روسیه دارد که ناچار است منافع آنها را در نظر بگیرد؟
جریان دلواپس که مدعی بودند جهان امروز جهان واقعیت هاست، و این واقعیت ها را باید از دریچه «قدرت» دید، چرا در مقابل روسیه تا این اندازه خود را «بی قدرت» نشان می دهند که به دنبال منافع آنها باشند؟
سئوال مهمتر این است که اگر ایران توافق را نمی خواهد چه اصراری دارد به مذاکره؟ چرا سفره های مردم را از مذاکره بی حاصلِ هر روز در یک کشور، رها نمی کنید و به مشکلات کشور در داخل نمی پردازید؟ چرا سفره های مردم را به مذاکره گره زدید و از نگرانی اینکه ترس را به بازار ارز و طلا و سرمایه انتقال ندهید، درحالی که طرف مقابل اینگونه به شما بی محلی می کند، پالس مذاکره می دهید؟
آیا فکر نمی کنید این دیپلماسی التماسی هیچ نسبتی با ادعاهایی که قبلا در مورد مذاکره و برجام داشتید سازگار نیست؟ انتهای این روند به آنجا ختم می شود که بار دیگر ایران ناچار می شود برای ادامه مسیر، مذاکره کننده خود را عوض کند تا به طرف غربی این پیام را منتقل کند که توافق در دسترس است. لذا به هیچ وجه بعید نیست که بعد از چند دور مذاکره بی حاصل دیگر باقری کنی از تیم خداحافظی کرده و جای خود را به فرد دیگری بدهد. شاید هم شبیه سال ۹۱ مذاکره توسط دیگران و نه در چارچوب وزارت خارجه انجام شود.
