درد آور است نوشتن این جمله که اکثریت مردان ایرانی را که شدید تکانشان بدهی از درون آن ها یک مرد سالار متحجری بیرون می آید که قادر نیستند به برابر حقوقی زن در سیمای مادری که آن را به دنیا آورده ،خواهری که پابه پای آن ها بزرگ شده ،بازی کرده غمخواریشان نموده ،همسری که با آن ها زندگی مشترک آغاز کرده در رنج، سختی ،غم و خوشی های زندگی شریکشان بوده ! زیباترین هدیه زندگی دختر این غمخوار دائمی خانواده بخصوص پدر را با دنیایی عاطفه در آغوششان نهاده تن در دهد.
قادر نیستند درک کنند که جهان زیبائی خود را از ترکیب زن و مرد می گیرد و کامل می شود. اگر نیمه زن و یا برعکس مرد همدیگر را تکمیل نکنند .هرگز قادر به تمامیت بخشیدن به حیات و زیبائی های نهفته در آن نخواهند بود .بدون دفاع از برابر حقوقی زن در جامعه هرگز نمی توانیم از دموکراسی و آزادی سخن بگوییم. می نویسم و قادر به درک این مسئله نیستم غیر از تفاوت فیزیکی چه تفاوتی بین زن و مرد وجود دارد؟ ستم و اجحافی که قرن ها و قرن ها مردان ،حاکمان مرد سالار بر زنان روا داشته و مانع از نقش آفرینی آنان در عرصه جامعه گردیده اند!
کدام تفکر ارتجاعی چنین نابرابری را در حق جامعه زنانه روا داشته است؟ آیا براین نگاه و سکوت شرم آور که چشم بر بی عدالتی در حق زنان می بند، دهانی که بجای فریاد اعتراض سکوت می کند و بسته می ماند نباید عرق شرم بر چهره مردان بعنوان فرزند در پیشگاه مادر !برادر در برابر خواهر، ٌهمسر در برابر همسر و نهایت پدر دربرابر دختر بنشیند؟
آیا بدون حمایت و سکوت شرم آور مردان! مردانی که دم از عدالت و آزادی خواهی می زنند !حکومت ها قادر به گذراندن چنین قانون های ناعادلانه در این کشور های عقب افتاده مسلمان می گردیدند؟ در تک تک قوانین ارتجاعی زن ستیزانه ای که حکومت بی شرم آخوندی در حق زنان تصویب کرده امضای ما نیز وجود دارد.
زمانی که حجاب اجباری را مردی عقب مانده از قافله زمان فریاد می زد و در هیاهوی شیفتگی توده بی سر و روشنفکر ایدئولوژیک گرفتار دربند سیاست که چنین اجحاف روشنی را امری گذرا تلقی می نمود در واقع مهر خود براین فرمان بیشرمانه حکومت می نهادیم.
زمانی که هزاران زن آزاده ایرانی در دفاع از حداقل خواسته یک زن که انتخاب نوع پوشش او باشد دلاورانه به میدانی می آیند که میداند جز ضرب و شتم ماموران حکومتی ،جز دستگیری و زندان چیزی در انتظار آن ها نیست .ما که سکوت می کنیم !دم بر می کشیم گوئی که حجاب امری زنانه است مهر خود بر پای چنین برخورد خشن حکومت با زنان می گذاریم.
ما بدروغ سخن از مبارزه برای آزادی و دمکراسی و نهایت برپائی یک حکومت سکولار و دموکرات میگوییم. یاوه است زمانی که با تمام نیرو از مبارزه مشخص امور زنان در ایران دفاع نمی کنیم و بخش زیادی از نیروی خود را صرف همگامی وهم پیمانی با زنان آزاده کشورمان نمی سازیم از دموکراسی سخن گفتن!ادعائی بیش نیست!
نمی دانم چرا در کنار فرا خوان زنان برای حضور در میدان .مردان سیاست و تدبیر!! فراخوان برای دفاع از این بر آمد اجتماعی نمی دهند؟
همپای آن ها در صحنه حاضر نمی شوند؟
آیا مبارزه برای دمکراسی برای آزادی که زنان پرچم آن برداشته و پیشاپیش حرکت می کنند تعریف دیگری از مبارزه وجود دارد؟ امری تنها مربوط به زنان؟
امروز نقش وعمل کرد زنان در دفاع از آزادی های اجتماعی بمراتب بزرگتر و فراگیر تر از مردان است.
کاری که نسرین ستوده و نرگس محمدی انجام می دهند کمتر فعالان سیاسی مرد از خود بروز می دهند . دفاع از این بر آمد های اجتماعی نشان پابندی ماست به تعهدات خود در قبال جامعه و پیامی است روشن که هیچ آزادی و استقلالی بدون تکیه بر نیمی از جامعه زنانه ممکن نیست.
فردا صرفا روز مبارزه زنان با حجاب اجباری نیست! روز اعتراض به حجاب کشیده شده نا مرئی بر سر و چشمان ما مردان نیز هست.
حمایت کنیم از مبارزه جانانه مادران ،خواهران ،همسران و دخترانمان .در روز بیست یکم تیر ماه ! حتی اگر تنها یک زن در میدان حاضر شود.
