«مهمونی ۱۰کیلومتری غدیر»، نماد آپارتاید مذهبی و نژادی
بعد از برنامه حکومتی راهپیمایی اربعین، جمهوری اسلامی قصد دارد با «راهپیمایی غدیر» در تهران با نام «مهمونی ۱۰ کیلومتری» بیش از پیش سیاست شعیه-گری خود را با تبلیغات بسیار گسترده تلویزیونی به مرحله اجرا درآورد. حکومت مانند همیشه اصرار دارد که این مراسم را «مردمی» و «خودجوش» معرفی کند، در تبلیغات این برنامه حکومتی، حضور ۶۰۰ «موکب»، ۴۰ شهربازی موقت، ۷۰ استیج، اجرای ۱۵۰ سرود و توزیع دو میلیون وعدهی غذایی و ۱۱۰ هزار اسباببازی وعده داده شده است. همانطور که در راهپیمایی های حکومتی ساندیس و مواد غذایی به وفور توزیع می شوند.
واضح است که در این مانور حکومتی، آشکارا منافع سیاسی حاکمیت دنبال میشود؛ و البته در لوای دین اسلام و مذهب شیعه. این مانور حکومتی در حقیقت دنباله پروژهی سرود «سلام فرمانده» است که در آن با ظاهری مذهبی، مقاصدی سیاسی دنبال میشدند. مقاصد سیاسی حکومتی که در پاسخ به حضور گسترده مردم معترض به نظام برنامه ریزی و پیگیری می شوند که اکنون با راهپیمایی غدیر وارد فاز جدیدی شده است.
در شرایطی که «خیابان» در سالهای اخیر به تسخیر مردم به جان آمده از حاکمیت جمهوری اسلامی در آمده است، نظام جمهوری اسلامی پس از سرکوب و بازداشت فله ای فعالین مدنی و صنفی، در پی آن است که نیروهای وابسته بخود را به اشکال مختلف به خیابان بیاورد حکومت اسلامی قصد دارد با فرستادن افراد وابسته به خود برای تحت فشار قرار دادن زنان کشورمان در رابطه با حجاب تا راهپیمایی عوامل خود تحت پوشش مناسک مذهبی، خیابان را نیز به تسخیر خود در آورد.
حاکمیت عامدانه سعی می کند که بخش های مختلف جامعه ایران را در مقابل یکدیگر قرار دهد و بر چند قطبی ها و گسلهای اجتماعی، فرهنگی و مذهبی دامن بزند. سیاست جمهوری اسلامی در این رابطه ایجاد ترس از یکدیگر در متن جامعه ایران، از جمله بین دینداران و معتقدان به حجاب و بخش های گسترده ای از مردم که اعتقاد به حجاب ندارند، و یا بین فرودستان و فقرا و طبقه متمول، می باشد.
سیاست و برنامه های تقویت شیعه گری جمهوری اسلامی در شرایطی شدت یافته اند که مردم ایران و منطقه خاورمیانه بیش از پیش به هویت و منافع ملی خود آگاه شده اند. تضعیف موقعیت جمهوری اسلامی در عراق و صدای بلند اعتراض مردم و رهبران مذهبی عراق به دخالت های ناروای جمهوری اسلامی در این کشور و نیز تولد شهروند ایرانی بر خاکستر امت و رعیت، شهروندی که به هویت و حقوق فردی آگاه شده است، حاکمیت را بیش از پیش به گوشه انزوای داخلی و بین المللی و منطقه ای رانده و به عکس العمل واداشته است.
مانور راهپیمایی غدیر پس از اینکه دولت عراق عدم رضایت خود را از راهپیمایی اربعین بارها اعلام کرده و موانعی در برابر راهپیمایان ایجاد کرد، اقدام جدیدی است در راستای تقویت شیعه گری در ایران و تعمیق تبعیض و آپارتاید ایدئولوژیک و نژادی در ایران. حاکمیت جمهوری اسلامی همواره سعی کرده است که شیعیان را وابسته نژادی به امامان شیعه معرفی کند و از این نظر مشمول نقض یکی از اساسی ترین مفاد بیانیه حقوق بشر است و بدون شک در قرن بیست و یکم تنها حکومتی است که به اشکال مختلف تبعیض و آپارتاید دینی را در اشکال مختلف و به طور «قانونمند» به اجرا در می آورد.
اما همانطور که آپارتاید مذهبی و نژادی در این حکومت کاملا ساختاری است، انزوا و بی باوری اکثریت جامعه ایران به سیاست های ایدئولوژیک و تحریم پروپاگاندای حکومت در اشکال «راه اندازی صندوقهای رای»، «راهپیمایی اربعین و غدیر با وعده توزیع مواد غذایی» و نیز تحریم گسترده و روز افزون رادیو و تلویزیون حکومتی نیز کاملا ساختارمند و ریشه دار شده است. بر خلاف تلاش جمهوری اسلامی برای چند قطبی کردن جامعه و قرار دادن مردم در مقابل مردم، قطب بندی اصلی و واقعی قطب مردم و الیگارش حاکم بر ایران است. سرمایه گذاری های هنگفت برای راه اندازی راهپیمایی های حکومتی تلاشی است مذبوحانه از سوی حکومت که بیش از هر چیز بر خشم و نفرت مردم از آن می افزاید.
