مدت ها است اسرائیل اعلام کرده است دیگر اهمیتی برای شاخک های منطقه ای ایران قائل نیست و جنگ اصلی بعدی با خود جمهوری اسلامی است. ولی در مجموع احتمال برپایی جنگ بین این دو نزدیک به ناممکن است. چرا؟
آشکار است که چنین جنگی”تمام عیار” خواهد بود.جنگ تمام عیار آن است که طی آن طرفین درگیر به بسیج کامل نیروی انسانی و بکارگیری همه منابع موجود روی آورند. در این گونه جنگ تفاوتی بین نظامی و غیر نظامی نبوده و هدف وادار کردن طرف مقابل به تسلیم با استفاده از هر ابزاری است. به عنوان نمونه این گونه جنگ مستلزم بمباران استراتژیک است. یعنی گونه ای از بمباران که هدفش شکست دادن دشمن و از بین بردن توانایی کامل اقتصادی و اراده دولت ها برای جنگیدن است. این نوع بمباران با استفاده از بمب افکنهای استراتژیک، موشکهای دوربرد یا میانبرد و جنگنده بمب افکنهای مجهز به سلاح اتمی هم می تواند انجام شود.
بر این پایه، جنگ احتمالی ایران- اسرائیل به اغلب احتمال هسته ای خواهد بود. زیرا نخست آن که دو طرف قصد نابودی یکدیگر را دارند و اسرائیل نیز دارای توانایی مسلم هسته ای است. دوم این که از یکدیگر دورند و سه کشور بین آن ها است. بنابراین تنها راه جنگیدن از راه دور است. این در حالی است که احتمال وقوع جنگ اتمی نزدیک به ناممکن است. چرا که بر پایه تفاهمنامه ای نانوشته، تسلیحات هسته ای تنها جنبه بازدارندگی داشته و بکارگیری آن به عنوان حمله نخستین، بعید است. در واقع بکارگیری آن برای دارندگانش مربوط به زمانی است که بقا و امنیت ملی در خطر باشد.
هم چنین در صورت وقوع چنین جنگی ورود مستقیم آمریکا و بلکه ناتو به نفع اسرائیل کم نیست. در عین حال احتمال ورود مستقیم اعراب جنوب خلیج فارس هم بعید نخواهد بود. ولی در طرف ایران احتمال ورود سوریه ، با توجه به توان ضعیف و بی عقبه اش ناچیز است. حزب الله لبنان برای ایران تا کنون تکیه گاهی استوار بوده است، ولی به گمانم این پشتوانه ممتاز از منظر عقبه ملی در روندی نشیبی سیر می کند و برای هماهنگی و همراهی با ایران بعید است بتواند همه ملت لبنان را توجیه کند.
موضع فدراسیون روسیه در این باره گنگ و مبهم است. ولی بر اساس پیشینه اش در چنین بزنگاه هایی ورود نکرده است. بنابراین روسیه ستون بازدارنده معتبری نخواهد بود. کوتاه آن که به اغلب احتمال وقوع جنگ مستقیم بین ایران-اسراییل نزدیک به ناممکن است.
تلگرام نویسنده
