رقصیدن زنان تیمهای والیبال در قلب فقه عبوس
رقص در حاشیه مسابقه والیبال زنان کردستان و لرستان است، اما این به ظاهر حاشیه خود متن اصلی است. در این معنا که رقص به عنوان گشایش زبانی است. خود عنصر زبان است. به عبارتی ابزار انتقال پیام. در زمینه ایران هم پیام ویژه دارد.
رقصیدن در قلب فقه عبوس امکان زبانی ایرانیان در دوران سیاه دهه شصت بود که حاکمیت میخواست جامعه را یکسان کند. با سنت های قومی به مقابله برخاست و اشتباهش اینجا بود که نمیدانست ریشه را نمیتوان زد. ملتی که با رقص و آواز بزرگ شده یکسان پذیر نیست. همانگونه که چادر سیاه به عنوان لباس ایدئولوژیک حاکمیت نتوانست جای لباس های دیگر را بگیرد.
رقصیدن در زمینه ایران است که حامل پیام وِیژه ای میشود: با آنچه که در رسانه های حکومتی تبلیغ میشود متفاوتیم. ایران را در تکثرش بپذیرید. با رقص کردی و لری و ترکی و … آوازها و نغمه هایی که هر یک نشانی از فرهنگ ملی ایران دارد. به عبارتی همینها قوام بخش و سازنده فرهنگ ایرانند.
این رقص و رویت پذیری اش، پیامی به رسانه های حاکمیت است مبنی بر اینکه هر چند که من را نشان نمی دهید اما وجود دارم و این وجود های تکّه تکّه شده معنا بخش کلیّتی به نام ایرانند. ایران را باید با همه این تکه تکه های وجودی اش دوست داشت و نقطه نقطه از خاکش را موطن خود دانست. این معنای عالی وطن دوستی است که بر پایه ایران مشاع استوار شده که پیام اصلی اش همین است: ایران برای همه و همه برای ایران
بژی کردستان
بژی لرستان
بژی ایران…
فیسبوک نویسنده
