مناسبات دنیای امروز زمینه ورود بیش از پیش زنان به بازار کار را فراهم نموده ولی متاسفانه خشونت و اعمال سلطه علیه زنان در محیط کار در سراسر جهان روبه افزایش است. خشونت علیه زنان در محیط کار تنها به عواملی مانند نابرابری در دستیابی به فرصتهای شغلی و یا نابرابری در دستمزد محدود نمیشود. خشونت در محیط کار شامل عواملی است مانند مورد سوء استفاده، تهدید یا حمله قرار گرفتن از سوی فرد یا افراد دیگر در موقعیتهای شغلی و کاری.
در محیطهای کاری خصوصی یا کارگاههای کوچک که کارگران جهت تامین مایحتاج زندگی نیاز مبرمی به کار دارند و در غیاب پشتوانه دولتی و تأمین مالی مناسب این نوع خشونتهای لفظی و فیزیکی متداولتر است.
در قانون کار مصوب ۲۹ آبان ۱۳۶۹جمهوری اسلامی ایران که مشتمل بر ۱۲ فصل است اشارهای به موضوع خشونت در محل کار علیه کارگران زن نشده است. هر چند فصل چهارم این قانون با عنوان «حفاظت فنی و بهداشتی کار» به الزام کارفرمایان به در نظر گرفتن تدابیر و اقداماتی جهت حفاظت فنی و بهداشتی کارگران و محیط کار آنها پرداخته اما اشارهای به خشونت در محیط کار و نیز تعریف آن، انواع و اقسام آن و راههای جلوگیری از آن قید نشده است.
در مواد ۷۵ تا ۷۸ قانون کار که اختصاص به شرایط کار زنان دارد نیز کمترین جنبه حمایتی از زنان در مقابل خشونت در محیط کار را نمیتوان سراغ گرفت. در قانون مجازات اسلامی نیز نه تنها از یک چتر حمایتی ویژه برای حمایت از زنان در محیط کار در نظر گرفته نشده، بلکه بطور کلی با عدول از اصل برابری، برای جرایم ارتکابی علیه تمامیت جسمانی زنان، مانند قتل و جرح و قطع عضو، مجازات کمتری نیز در نظر گرفته شده است.
از اینرو بایسته است که قانونگذار جهت حفظ آزادی، عدالت، امنیت و کرامت انسانی زنان در مسائل مربوط به خشونت در محیط کار، قوانین موثرتری اتخاذ نماید. قوانینی که در وهله اول باعث جلوگیری از اعمال این دست از خشونتها علیه زنان گردد و در صورت بروز حمایت های موثری از آنان را فراهم سازد./شاران
کانال جامعه شناسی زن روز
