دوروییهایتان کینههای طبقاتی-سیاسی مردم را تشدید میکنند
در ج.ا «اقتصاد» همیشه هزینه و قربانی «سیاست» و «مذهب» شده است. این هم از ایدئولوژی رسمی حکومت بیرون می آید که انسان و مردم برای مذهب و مکتب اند نه برعکس.
«وضعیت نقد» همان چیزی است که کیهان می گوید (مردم کمتر برنج مصرف کنند؛ همان لنگ و نان خشکِ علی اکبر ولایتی!) و «وعده نسیه» آنی است که رسانه سپاه می گوید (تحریم ها باعث بهبود وضعیت اقتصاد کشور است!).
یک روی این سکه «نفاق» است (گویندگان این سخنان خودشان نوع دیگری زندگی می کنند) و روی دیگرش «توهم» (اقتصاد مقاومتی و گره نزدن اقتصاد به تحریم ها و…). می گویند تحریم ها را باید خنثی کنیم، البته برای رفع آنها هم تلاشی می کنیم! در عمل اما می بینیم از یکسو دارند مرتب در این راه سنگ اندازی می کنند و از سوی دیگر به سرکوب اعتراضات مشغول اند.
ج.ا باید بداند مردم ایران نه مردم کره شمالی اند که چشم و گوش شان بسته باشد و برای سخنرانی رهبرشان گریه کنند و نه مردم شوروی که پشت دیوار آهنین و فاقد جامعه مدنی باشند. لجبازی رهبران کره شمالی و یا دیرهنگام به فکر تغییر افتادنِ رهبران شوروی راه حل مشکلات ج.ا نیست.
با لحن آقای خمینی باید گفت دلخوش نباشید به این سرکوب ها؛ اثر آنها موقت است و عمرش روزی به پایان می رسد. مردم امروز آگاهند که آنها را به ساده زیستی و کم کردن از سفره هایشان می خوانید ولی خودتان دارید مرفه زندگی می کنید.
هر روز خبرهای بیشتری منتشر می شود که فرزندان همین مردانی که چفیه بر گردن می اندازند و زنانی که حجاب دوبله سوبله دارند، در خارج از کشور در ناز و نعمت زندگی می کنند. این «نفاق و دورویی» کینه طبقاتی و سیاسی را در ایران بیشتر دامن خواهد زد.
مردم دیگر نسبت به مذاکرات هسته ای دچار نا امیدی و بی حسّی شده اند. حضرات هم برداشت شان از وضعیت کشور این است که چندان هم بد نیست (همان طور که رهبر ج.ا قبلا هم می گفت در وضعیت بدی- مثل شعب ابی طالب- نیستیم بلکه در وضعیت ظفرمندی و پیروزی –همچون بَدر و حُنین- هستیم!).
گره خوردن مذاکرات در ایستگاه آژانس بین المللی انرژی اتمی یک توقفگاه است، ایستگاه پایانی نیست. مذاکرات از این بالا و پائین ها زیاد داشته است. این بار آمریکایی ها می خواهند تا بعد از انتخابات شان مذاکرات متوقف شود تا به خاطر برخی امتیازاتی که به ج.ا داده اند زیر فشار رقبا قرار نگیرند.
این احتمال هم منتفی نیست که ج.ا در ادامه با سرسختی اش روی مسئله پادمانی مذاکرات را به بن بست بکشاند. البته هیچ کدام از طرفین طرح جایگزین (پلن بی) روشنی ندارند. هر چه پیش آید اما این ملت ایران هستند که دارند هزینه این تاخیرهای مکرر را با سختی های زندگی روزمره شان می پردازند.
گفتگوی رضا علیجانی با ایران اینترنشنال
https://t.me/rezaalijani41
