نه به حجاب اجباری، نه به جمهوری اسلامی
مردم ایران از دیروز در سوک و خشم و اندوه بسر می برند، در سوک مهسا (ژینا)ی جوان که تنها دو ساعت پس از دستگیری جان سپرد. ژینا اولین قربانی این حکومت ظلم و جور نبوده و احتمالا آخرین هم نخواهد بود
از دیروز مردم ایران از خود می پرسند صبر تا کی؟ چند نفر دیگر باید قربانی شوند تا این حکومت ظلم و بیداد به لرزه درآید؟ تا کی باید جوانان ایران قربانی این ضحاک ماردوش شوند؟ کجاست ان کاوه ای که بر این همه ستم بشورد و این تبهکاران را از اریکه قدرت به زیر کشد؟
آیا باید ما همجنان دست روی دست بگذاریم و هر روز در عزایی بنشینیم؟ آه مادران داغدار چرا رگی را در میان اجتماع به جوش نمی آورد؟ آیا غیرتی که مردان ایرانی از آن حرف می زنند فقط برای زن کشی و دخترکشی است؟ چرا این غیرت در مقابل کسانی که دختران و پسران ما را به خاک و خون می کشانند، نمی جنبد؟
چرا وقتی گشت های کشتار ارشاد دختران و زنان این سرزمین را سوار ون های خود کنند، جمعیت مردان فقط نظاره گر هستند؟ چرا بر سر این ماموران لااقل فریادی نمی کشند؟ چرا کسی جلوی آنها نمی ایستد؟
چرا حادثه هایی از این دست فقط یکی دو روز حال ما را بد می کند و بعد هم فراموش میکنیم؟ آخر این چه درد بی درمانی است که ما را دچار این خمودگی و سستی اراده کرده است؟
جمهوری اسلامی موجودیت خود را به حجاب زنان گره زده است چون تنها جایی است که می تواند اقتدار پوشالی خود را به نمایش بگذارد و در بوق اسلامیت خود بدمد. جمهوری اسلامی بعد از۴۳ سال حکومت و ادعای دین داری و اسلام گرایی در هیچ زمینه ای نتوانسته کوچکترین موفقیتی کسب کند و ایدئولوژی خود را اجرا کند، الا حجاب اجباری!! چرا؟!
اگر مردان ما در این ۴۳ سال دوشادوش زنان در مقابل حجاب اجباری ایستاده بودند و زنان را در مقابل این نظام زن ستیز تنها نمی گذاشتند، ژیناها کشته نمی شدند. خون ژینا و دختران قبل از او نه فقط بر دستان خامنه ای و حکومت او که بر دست تمام مردانی نشسته است که در مقابل حجاب اجباری سکوت کردند و آن را امری مهم ندانستند. چه سود از پیامها، هشتگ ها وتوئیتهای پرسوز و گذار در این روزهای فاجعه؟
تنها با اعتراض و قریاد بر سر این ستمگران و زن ستیزان است که می توانیم از پایمال شدن خون ژیناها جلوگیری کنیم. باید سکوت را بشکنیم و همه یک صدا به حجاب اجباری یک نه بزرگ بگوییم که معنای دیگر آن نه به جمهوری اسلامی است.
