دانشجویان عزیز، دوستان گرامی! رو به همه شما همرزمان و عزیزانم صحبت میکنم!
از سال ۱۳۹۷ تا کنون فعالیتهای گسترده تشکل مستقل از حکومت ما دانشجویان خواهان آزادی، همچون خاری بر چشم تمام آنان که آزادی را در این کشور محصور کردهاند بوده. ما دژی محکم از سیاستهای انسانی ساختیم که با یورش هیچ نیروی متخاصمی خط و خش بر آن نیافتاده و نخواهد افتاد!
ما موفقیتهای چشمگیری را در تاریخ سیاسی ایران و به خصوص جنبش دانشجویی کشورمان به ثبت رساندیم. این ما دانشجویان دانشگاه اصفهان و علوم پزشکی بودیم که جو خفقانزده دانشگاههای مذکور را آنچنان دستخوش تغییر کردیم که حالا تبدیل به یکی از اعتراضیترین دانشگاههای کشور شده.
ما مرهون تلاشهای شبانه روزی دانشجویانی هستیم که به معنی واقعی کلمه طی این سالها از هرچیزی که تصورش را بکنید زدند تا این سنگر محکم آزادی و آزادگی را از جنس تشکلی دانشجویی به عنوان میراثی گرانبها برای نسلهای بعدی این دانشگاه و همچون الگویی زرین از مبارزات دانشجویان رو به دانشگاههای سراسر کشور به یادگار بگذارند.
امروز اما، فراتر از آنچه در دیماه ۹۸ انجام دادیم، بیشتر از آنکه در آبان ۹۸ بها دادیم، هشیارانه و شجاعانهتر از هر زمان دیگری، در برههای از تاریخ قرار گرفتیم که باید به سراغ تعیین تکلیف با این وضعیت برویم!
امروز میدانیم که دشمن ما نه فقط بیرون از دانشگاه، بلکه در اتاقهای اداری دانشگاه، به طور شبانه روزی مشغول سازماندهی نیروهای سایبری و جاسوس بین دانشجویان برای ایجاد یأس و ناامیدی است. تجمعات هزاران نفره دانشجویان را رسانههای به اصطلاح مستقل دانشگاه پوشش نمیدهند و دائما دروغگویی پیشه کردهاند! اما ما، ما پیامآوران آزادی و برابری با حضورمان دهانشان را خواهیم دوخت!
راه مقابله با این موشهای فاضلاب حضور قاطع و دفاع مستحکم میدانی برابر هر نهاد و فردی است که کوچکترین اهانت، حمله یا سرکوبی را متوجه دانشجویان کند!
وقایع دانشگاه شریف ما را عمیقا خشمگین کرده، دانشگاه جایی نیست که قدارهکشها و آتش به اختیارها اجازه این را داشته باشند که هر غلطی در آن بکنند. اتفاقاتی که در حواشی اعتراضات غرور آفرین دانشجویان سراسر کشور رخ داد، یک چیز را به وضوح برای ما تصویر میکند؛ آنهم این است که باید مشت گره کنیم و فریاد بزنیم:
یا مرگ یا آزادی
بامداد ۱۱ مهرماه ۱۴۰۱
