اگر بعضی در کشور ما برای رد دمکراسی به امپریالیستی و سرمایه داری بودن آمریکا استناد مینمایند، عمدا توجه نمیکنند که کشورهائی نیز وجود دارند که در عین استقرار دمکراسی، سوسیالیست هستند و سوسیال دمکرات نامیده میشوند…
لازم نیست که فیلسوف و جامعه شناسی متبحر باشیم تا فریب فریبکاران و منجمدین را نخوریم، بلکه باید با اطلاعات عمومی نیز بشود راه را از بیراهه سیاست و حکومت تشخیص داد.
قطعا دمکراسی اولیه و پوپولیستی قدیم، با دمکراسی جدید متکی بر علم و تخصصهای پیچیده امروزین متفاوت است.
زمانی که افلاطون در حدود ۲۵۰۰ سال پیش، دمکراسی اولیه را بنوعی پوپولیسم میدانست و بر رهبری فیلسوفان تاکید داشت، اولا امکان این سطح از مشارکت علمی و تخصصی در سطح جامعه و توسط عموم وجود نداشت و در ثانی، فلسفه مرکزیت علم بمعنای دانش بود و مواردی مانند سیاست مدن، تدبیر منزل، ریاضیات، نجوم، موسیقی و… در حوزه فلسفه و حکمت بودند…
اما امروز در علم مدیریت، «مدیریت مشارکتی» معادل «دمکراسی» در امر حکومت و سیاست است، لذا سلیقه سیاسی نیست، بلکه اگر کسی دمکراسی را نفی نماید، مدیریت مشارکتی، سیستم پیشنهادات و اصل تخصص و عدم تمرکز علوم نوین را نیز رد مینماید…
نفی نمودن مدیریت مشارکتی، به معنای حمایت از مدیریت دستوری است و رد نمودن دمکراسی نیز، به معنای حمایت از حکومت دستوری و Telling، که همان دیکتاتوری است. اگر بنا باشد بین سبک مدیریت مشارکتی و دستوری، انتخابی داشته باشیم، باید به سطح بلوغ ملی و تخصص متناسب برای مشارکت توجه داشته باشیم!…
مثلا در یک قبیله، مدیریت دستوری قابل طرح است، اما در یک جامعه در حال توسعه، بدلیل علم و تخصص لازم برای مشارکت، مدیریت حمایتی و مشارکتی باید استقرار یابد…
اگر بنا باشد بین دمکراسی یا سیستم دستوری که همان Telling و دیکتاتوری است، دمکراسی را انتخاب نمائیم، با وجود سطحی از بلوغ ملی و فراگیری تخصص ممکن میگردد.
معضل و بحران از جائی آغاز میشود که بلوغ ملی در حد سیستم مشارکتی و دمکراسی باشد، اما فهم و سبک مدیریت حاکمان، در حد سیستم دستوری و دیکته نمودن (دیکتاتوری) درجا بزند و این مشکل فکری و ساختاری حکومت مااست.
جامعه ما به بلوغ مدیریت مشارکتی و دمکراسی رسیده است، اما حکومت بر سبک مدیریت دستوری اصرار دارد که به تناسب فهم مدیریت از دوره سنت است، نه در سطح قرن ۲۱ و بلوغ علم، عقل، تخصص و آگاهی عمومی بشر…
@TahlilZamane
