از همان روز پیروزی انقلاب پنجاه و هفت دشمنی با صدام حسین اعلام شد و آن قدر تحریک کردند تا به کشور حمله کرد و چنان ضرر جانی و مالی ایجاد شد که تا صد سال دیگر غیر قابل جبران است.
قبل از آن هم که با اشغال سفارت آمریکا و اسارت کارکنان آن دشمنی با امریکا را بجان خریدیم که هزینه های اقتصادی و بین المللی ان قابل محاسبه نیست.
مدت بعد از آن با همسایگان عرب دشمنی را آغاز کردیم و عده ای سپاهی را به عنوان زائر حج واجب با سلاح سبک به عربستان فرستادیم که حسن هم جواری به کینه مبدل شد و بازار کشور های عربی برای ایران از دست رفت و در تداوم آن کشور های عربی را به دامن اسراییل هل دادیم و پای اسراییل را با توافق ابراهیم به خلیج فارس کشاندیم آتش زدن کنسول گری عربستان در مشهد منجر به قطع کامل رابطه با عربستان شد .
دشمنی با اسراییل هم که با تولد انقلاب همزاد است و خود تنش ها و هزینه های زیادی را از طریق کمک به حزب الله و فلسطینی ها به مردم ایران تحمیل کرده است و از اقدامات اسراییل نیز مصون نبوده ایم.
بعد از آن انگلیس و کل اروپا به جرگه دشمنان اضافه شدند و با حمله به سفارت انگلیس سناریو دشمنی کامل شد و امکان بهره مندی مردم از رابطه با اروپا از بین رفت آلمان هم بتازگی برای ایران شمشیر را از رو بسته است.
در روابط با پاکستان همان که آقای خمینی اسلام آمریکایی نامیدند همین بس که به هزینه ایران لوله کشی گاز تا مرز پاکستان انجام شد و پاکستان از خرید گاز ایران خود داری نمود تا از هزار کیلو متر فاصله خریداری کند!
عراق هم که به کویت جریمه حمله را پرداخت نمود نه تنها یک دلار خسارت به ایران نداد بلکه آوردگاه نوچه پروری حکومت ایران شد و هزینه هنگفتی خرج دخالت و ماجراجویی در عراق شد که به بیزاری مردم عراق و جدایی جریان صدر انجامیده است.
ترکیه نیز هر چند دشمنی اشکار ندارد ولی فراموش نکنیم ، آنچه اکنون در ترکیه ایجاد شده حاصل پول های ایران است که در طول جنگ با عراق به ترکیه سرازیر شد و البته مقادیر هنگفتی از طلا که سرنوشت مبهمی دارد. . ترکیه به حدی از اینده ایران نگران است که طول مرز خود را با دیوار بتونی جدا ساخته است.
دشمنی ایران با آذربایجان هم که با شروع حکومت الهام علی اف آغاز شد و اکنون ، آذربایجان را پایگاه اسراییل می دانند و روابط متشنج است و بحران هفته های اخیر ناشی از مانور نظامی در مرز آذربایجان آن را به اوج رسانده است.
در رابطه با ارمنستان هم چون ضعیف ودر بلوک روسیه هست کار به بحران نرسیده و گرنه می توانست یک نقطه دیگر بحران باشد.
نگاه به شرق در سیاست خارجی نیز برای حاکمیت دستاورد ارزشمندی نداشته است. این سیاست چون در چارچوب یک موازنه و تعادل روابط بین المللی انجام نشده مورد سو استفاده کشور های طرف رابطه قرار گرفته است . روسیه بنا بر اظهارات وزیر خارجه سابق علاوه بر سنگ اندازی در توافق برجام، پای ایران را در جنگ اوکراین کشانده که اگر ایران ذیل ماده پنج ناتو و جنگ نظامی نرود،حداقل باعث تشدید تحریم های ایران می شود .
اما چین که سال هاست نفت و سایر مواد معدنی ایران را با تخفیف ویژه خریداری می کند و حتی برای نگه داری منابع مالی ایران دردوران تحریم، هزینه هنگفتی صورت حساب و هر جنس بی کیفیتی را به ایران تهاتر می کند، نیز نگاه استراتژيک به حکومت ایران ندارد.
از تفاهم نامه ویا قرارداد بیست وپنجم ساله و اجرایی شدن آن که خبری نیست! ولی فاجعه بار تر از آن، مصاحبه تلویزیونی ملی چین با رضا پهلوی است که نشان میدهد چین روی آلترناتیو احتمالی نیز حساب باز کرده است.
آیا کشوری قابل تکیه و بر اساس بک رابطه برد – برد به عنوان دوست برای حکومت ایران باقی مانده است؟
سردرگمی و فقدان استراتژی در سیاست خارجی و بی صلاحیتی مجریان ،شرایط سختی را به حاکمیت تحمیل کرده که هم دولت های اروپا ، اسراییل و امریکا را متحد نموده و هم امکان بازی با کارت ایران در تصمیم گیری بین المللی،بدون حضور و مداخله مسئولین کشور را افزایش داده است./ایران فردا
