درباره تصمیم پارلمان اروپا در قطع روابط با جمهوری اسلامی، مجتبی نجفی

دوم اینکه جنبش اخیر در ایران قدرتمند است اما نمایندگی سیاسی ندارد. حتی مطالبه سیاسی مشخص هم ندارد. اروپایی ها نمیدانند طرف مذاکره شان به عنوان آلترناتیو کیست؟ تشتت در گروه های اپوزیسیون، فاصله زیاد در تفسیر از منافع ملی، اختلاف در پرنسیپ ها،فردگرایی افراطی در میان مخالفان، محدودیت های اپوزیسیون داخل کشور …از جمله عواملی هستند که میشود تحت عنوان بحران سازمان سیاسی یا فقدان نمایندگی سیاسی اعتراضات اخیر از آنها یاد کرد.

برای غربی ها باید طرف گفتگو مشخص باشد و اینکه هر مدل پساجمهوری اسلامی باید ثبات در خاورمیانه را تضمین کند. به عبارتی اروپا از خلا قدرت در ایران استقبال نمیکند.

ضمن اینکه هنوز برای اروپایی ها مشخص نیست اعتراضهای اخیر به تغییر معنادار منتهی میشوند یا نه؟

اما اعتراضهای اخیر تحقق برجام را به تاخیر انداخت. متغیری بود که هیچ یک از طرفین فکرش را نمیکردند در معادلات وارد شود. جمهوری اسلامی که در سیاست خارجی محاسبات اشتباهی دارد گمان میکرد بعد از انتخابات ریاست جمهوری همه چیز تحت کنترل است. جامعه به حاکمیت نمایش قدرت دارد . با متغیر جدید کشورهای غربی محتاط شدند. آنها صبر میکنند و تحولات را رصد میکنند. اگر اعتراضها به تغییر معنادار با شرایطی که در بالا توضیح دادم منجر شد پایتخت های اروپایی تصمیم های متفاوت راهبردی خواهند گرفت، در غیر این صورت تحقق برجام با هدف اخذ امتیازهای بیشتر پیگیری خواهد شد.