استفاده از عقل جمعی و تجربه نسلهای پیشین
در جوامعی که جنبش های اجتماعی فاقد یک یا چند رهبر مشخص در مبارزات ضد دیکتاتوری است و به قولی این جنبش ها بدون سر به پیش می رود، همواره این خطر وجود دارد که مسیر جنبش بدلیل میل به خشونت زیاد و افراط_ که خود واکنشی به رفتار نیروهای امنیتی است_ از اهداف ضد دیکتاتوری خود منحرف شده و نهایتا یا به سرانجام نرسد یا عملا به ضد خود تبدیل گردد.
از آنجایی که این نوع جنبش ها بدلیل شدت عصبانیت توده ها و انباشت نارضایتی های فراوان در لایه های مختلف جامعه که خودش حاصل ناکارامدی سیستم در پاسخ به نیازهای اولیه جامعه است، بسیار مستعد رفتارهای خشونت آمیز هستند لذا اتاق فکر نیروهای امنیتی به منظور از مدار خارج کردن و به انحراف کشاندن این جنبش ها، با توسل به هیجانات جمعی جامعه و از طریق سخن پراکنی در تریبون های مختلف دولتی و رسانه های انحصاری، سعی در تحریک بدنه جنبش به منظور ایجاد عصبانیت مضاعف می نمایند تا بر اثر این تحریک، توده عصبانی و هیجان زده به دام فریب او افتاده و دست به اقدام خشن افراطی و خرابکارانه بزند.
در این جا است که اتاق فکر امنیتی ضمن توجیه نیروهای سرکوب گر خود در جایز دانستن و بکارگیری خشونت علیه توده خرابکار، ابتکار عمل را بدست گرفته و در سرکوب حداکثری به هر شکل ممکن، به منظور خواباندن قائله، هیچ تردیدی به خود راه نخواهد داد به طوریکه بخش زیادی از جنبش ناامید و مرعوب شده و توان ادامه حرکت و مبارزه را نخواهد داشت. لذا در چنین شرایطی استفاده از عقل جمعی و تجربه نسل های قبل تر در مسیر پیشبرد جنبش و آسیب شناسی ان در حین حرکت، اهمیت بسیار زیادی خواهد داشت.
@civilizers
