راه بازگشتی برای معترضان ایرانی وجود ندارد، تقی رحمانی

‍تقی رحمانی فعال سیاسی تبعیدی در گفتگو با روزنامه اسپانیایی ال پایس

او نخستین زندان خود را در ۱۵ سالگی در مبارزه با رژیم پهلوی تجربه کرد. از آن پس تا سال ۲۰۱۲ که به فرانسه مهاجرتی تبعیدگونه کرد، به طور مداوم زندانی و آزاد شده است. وی مجموعا ۱۶ سال از عمر خود را در زندان سپری کرده است. در سال ۲۰۱۱ سازمان گزارشگران بدون مرز وی را به عنوان روزنامه نگار منتقد با بیشترین سابقه زندان متناوب از سال ۱۹۷۹ معرفی کردند.

در سال ۲۰۱۵ فرزندان دوقلوی دختر و پسر رحمانی به وی در پاریس ملحق شدند. مادر آنها نرگس محمدی ۵۰ ساله در زندان محبوس بود، محمدی هنوز هم در زندان دوران محکومیت خود را طی می کند. او ۷ سال است که فرزندان خود را ندیده و در ۷ ماه گذشته نیز اجازه صحبت با آنها را نداشته است. همسر وی در تماس ویدیویی هفته گذشته با روزنامه اسپانیایی ال پایس ، وضعیت کنونی را تشریح کرد:

رحمانی از هزینه ای که برای مبارزه با رژیم پرداخته، پشیمان نیست، نرگس محمدی به گفته همسرش برای تحقق آرمانهایش از وی قویتر و مصمم تر است.

موقعیت اعتراضات کنونی در ایران را چگونه می بینید؟

یک ضرب المثل ایرانی می گوید، طناب از قسمت باریکش پاره می شود. بعد از ۴۳ سال، بی عدالتی، رژیم این طناب را با تبعیض و نابرابری در حق زنان، قوم ها و اقلیتهای دینی، همچنین، سرکوب غیر قابل تحمل، فساد گسترده، غوطه ور شدن ایرانیان در فقر مطلق، بسیار محکم کشیده است.

از این روست که شعار مردم زن، زندگی، آزادی است. زن زیرا زنان از عصر پارینه سنگی تحت فشار بوده اند. زندگی چون در ایران مردم قادر به کسب درآمد برای زندگی نیستند و در آخر آزادی، زیرا همواره از نبود آزادی و عدالت رنج برده ایم.

آن چه برای مهسا امینی ( دختر جوانی که فقط به خاطر حجاب -به زعم آنان- نادرست توسط گشت ارشاد دستگیر و در ۱۶ سپتامبر کشته شد) فیوزی بود که پرید و سبب شد که معترضان کل نظام را نشانه روند.

آیا زنان قسمت باریک این طناب بودند؟

زنان به شدت تحت تاثیراین تبعیضات ناشی از حاکمیت دینی اند. حکومت دینی با هرکسی که پایبند به ارزشهای دینی نیست برخورد می کند. جمهوری اسلامی در حق قومها، اقلیت های قومی، اقلیتهای جنسی ظلمهای زیادی کرده است، اما زنان را بیش از همه تحت فشار سیسنماتیک قرار داده است.
بر اساس آمار دولتی ۶۰ درصد دانشجویان ایران را زنان تشکیل می دهند. اما آنان در بدنه قدرت حضور ندارند. پارلمان ۲۹۹ کرسی دارد، اما فقط ۹ تای آن به زنان اختصاص دارد که البته نمایندگان حکومتی اند، نه نمایندگان زنان و بیشتر در راستای فشار بیشتر به زنان اقدام می کنند.

چه تفاوتهایی بین این اعتراضات با اعتراضهای قبلی وجود دارد؟

در ایران همواره اعتراضات وجود داشته اند. در اعتراضات قبلی بیشتر مناطق محروم، حاشیه نشینها، مناطق کردنشین نقش کلیدی داشتند. نکته مهم این اعتراضات، وارد شدن طبقه متوسط و دانشجویان است، به همین دلیل رژیم، تعطیل نکردن دانشگاهها را اشتباه بزرگی می دانست.
عامل تداوم این تظاهرات این واقعیت است که نظام اصول گرا سعی داشت بین مناطق، قومها، ادیان، حتی مشاغل مختلف تفرقه انداخته و جدایی ایجاد کند اما مردم یکصدا فریاد زدند: از کردستان تا تهران، جانم فدای ایران.

تداوم تظاهرات را نشانه چه می دانید؟

علی خامنه ای ( رهبر انقلاب) بسیار نگران است، به ویژه از زمانی که نیروهای سرکوب در حال تحلیل رفتن اند، به گزارش سازمان غیردولتی حقوق بشر تا کنون ۴۴۸نفر یا به گفته سازمان حقوق بشر ایران ۳۰۰ تن کشته شده اند که رژیم انتظارش را نداشت. بر اساس مطالبی که هکرها از سیستم های رژیم منتشر کرده اند، مقامات حکومتی ترس خود را از نداشتن ابزار کافی برای سرکوب ابراز می کنند. بر اساس اسناد حکومتی۸۰ درصد مردم خواهان تغییر رژیم هستند، اگر چه همه آنها نظر خود را به دلیل ترس از سرکوب ابراز نمی کنند، اما در آرمان معترضان همراهند. ۲۰ درصد دیگر کسانی هستند که از بقای رژیم سود می برند.

فکر می کنید ممکن است اعتراضات متوقف شوند؟

من فکر می کنم به عقب باز نمی گردیم. ایرانی ها روابط خود را با رژیم قطع کرده اند. ما پیدایش انقلابی را تجربه می کنیم که برای تحقق آن نیاز به ۵ عامل فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، حقوقی و سیاسی داریم. دو عامل اول یعنی اجتماعی و فرهنگی تکمیل شده اند، اگر وقفه ای در حرکت مردم رخ دهد، به دلیل گستردگی نارضایتی مردم مجددا پدیدار می شود.

https://english.elpais.com/international/2022-12-07/there-is-no-going-back-on-iranian-protests-says-exiled-writer-taghi-rahmani.html#?rel=mas_sumario