فراخوان بیش از ۷۰۰ شخصیت ادبی-فرهنگی سراسر جهان
در قاموس بشریت، جان انسان با ارزشترین دارایی اوست؛ به همین دلیل، هر اندیشه و آیینی با نهیب منع از کشتن انسان آغاز میشود. اما امروز در نقطهی دردناکی از تاریخ ایستادهایم که ملتی ناگزیر است زندگی را در قامت مطالبهای انقلابی و به عنوان بخش کانونی شعار خویش، یعنی «زن، زندگی، آزادی»، در خیابان فریاد بزند و جان برکف به سودای یافتن این گوهر پر بها هزینه بپردازد. زنان و مردان ایرانی از هر قشر و گروه سنی و صنفی، از دانشجو و دانشآموز، استاد و کارگر گرفته تا هنرمند، نویسنده، پزشک و ورزشکار با هر اندیشه و عقیدهای، دوشادوش هم بیش از دو ماه است که زندگی را، در همه جا، فریاد میزنند و به سرکوب و خشونت و سانسور «نه» میگویند، اما حاکمان این سرزمین از هر سو، مرگ را به سویشان روانه میکنند. درخیابانهای این سرزمین، شبانهروز، مرگ به شمایل گلوله و گازهای سمی، به معترضان حواله میشود و در زندانهایش با شکنجه، تجاوز، تحقیر و درن هایت احکام وحشیانه اعدام، سراغ از مردمی به جان آمده، میگیرد.
در شرایطی که نزدیک به ۴۰ حکم قضایی سنگین با عناوین ساختگی و غیرحقوقی نظیر «افساد فیالارض»، «محاربه» و «بغی» گریبانِ معترضان صلحجو، آزادیطلب و زندگیخواه ایرانی را گرفته است و علاوه بر کشتهشدن زندانیان معترض به وحشیانهترین نحو قابلتصور که فیلم تنهای سیاه از شکنجهشان بر تخت غسالخانهها رسانهای و فراگیر شده، کشتگانی چون شادمان احمدی، که در تاریخ ۱۷ آذر در دهگلان ربوده شد، در زندان و زیر دست شکنجهگران به قتل رسید، و نیز به نحوی دقیقاً مشابه، قتل وحشیانهی معترض بازداشتی سردشتی، شهریار عادلی، در تاریخ ۱ آذر، و همزمان اعدام همراه با اعتراف اجباری و فرآیند دادرسی غیرقانونی و بدون حق دیدار با وکیل و مملو از شکنجهی شدید جسمی و پروندهسازیِ محسن شکاری و مجیدرضا رهنورد تنها در ظرف سه روز، در کنار خبر اعدام سه برادر با نامهای انوشیروان، ناصر و عمر در زندان زاهدان (و این فقط سیاههای از انسانکشیهای اخیر و از درون زندانهاست). چند هفته بعد نیز همین رفتار با اعدام ظالمانه محمدمهدی کرمی و سیدمحمد حسینی، باز هم در محکمهای نمایشی و بدون وکیل تکرار میشود.
ما، جمعی از اهل ادبیات، هنر، رسانه، دانشگاه و فرهنگ، ضمن محکومکردن سرکوب و کشتار وحشیانهی مردم بیگناه ایران در ماههای گذشته، بهویژه سرکوب و جنایات بیحدوحصری که بر مردم ستمدیدهی کردستان و سیستان و بلوچستان رفته و میرود، مستقیماً نهادهای بینالمللیِ حقوقبشری، هنرمندان، روشنفکران و مشاهیر دانشگاهی، رسانهای، ادبی، فرهنگی و هنری، و نیز افکار عمومی جهانیان را خطاب میکنیم و آشکارا میگوییم: از نظر ما، جمهوری اسلامی که خیز بلندی برای دریغِ حق زندگی از مخالفان خود برداشته، تنها در صورتی شهامت تداومِ اجرای این احکام اعدام را خواهد داشت که هیچ ترسی از بابت تحمیل هزینهی جدی از طرف نهادهای بینالمللیِ مسئول احساس نکند.
درست بههمین علت، ادامهی این قتلهای حکومتی را بهمعنای کمکوشی، مماشات، و انفعال نهادهای بینالمللی مسئول میدانیم، و قاطعانه از آنها میخواهیم که وظیفهی جهانی و ابتدایی خود را که بر مبنای منشور جهانی حقوق بشر و الحاقات آن، محافظت از حیات و حقوق اولیهی همهی انسانهاست هرچه سریعتر انجام دهند و مانع از ادامهی این کشتار ظاهرا قانونی شوند.
برای مشاهده، اسمای اعدام شدگان و لیست کامل امضاکنندگان اینجا کلیک کنید.
