باشد تا بعدترها به کوششی جمعی، «ممکن» شود
آقای میثمی که از مرداد سال ۱۳۹۷ بدون حتی یک روز مرخصی در زندان بهسرمیبرد، از حدود چهار ماه پیش اعتصاب غذای خود را همراه با پیامی از زندان رجاییشهر، که ضمن اعتراض به اعدام معترضان، خواستار توقف اعدامها و آزادی فوری چند نفر از فعالان مدنی و سیاسی از زندان شده بود، آغاز کرده است. تصاویری که اخیرا از ایشان منتشر شده اند نشان دهنده آثار بسیار عمیق اعتصاب غذا بر جسم فرهاد میثمی هستند.
متن نامه فرهاد میثمی:
برای روزهای زجرِ اندر زجرِ اندر زجر .
در دورهای که حاکمان در هرسه عرصهی امنیت جسم و جان، سفره و معیشت، و شأن و کرامت، چیزی جز زجر و رنج هر روزه و هرلحظه در بساط مردمان این سرزمین باقی نگذاشتهاند، به سهم کوچک خود تلاشی را آغاز کردم تا بتوان در شرایطی، این زهر دمافزون را با کوششی جمعی به پادزهری بدل کرد. طی ده روز آتی، آبی را که مینوشم تلخ خواهم کرد به نشانهی “روزگار تلختر از زهری” که از جمیع جهات برای همگان آفریدهاند.
همچنان برسر خواستههای سهگانهام (توقف اعدام معترضان، آزادی ۶ زندانی سیاسی – مدنی و توقف آزارهای اجبار حجاب) برسر همان “مأموریت غیرممکن” خواهم ایستاد؛ باشد تا بعدترها به کوششی جمعی، “ممکن” شود. همچنان خواهم ماند … همچنان خواهم راند … دورها آواییست …
فرهاد میثمی،بهمن ۱۴۰۱، زندان رجاییشهر
