دریغا! زبانهای مادری گوناگون که در سراسر تاریخ کهن این دیار رنگینکمانی دلپذیر بر آسمان فرهنگ آن نقش میزدهاند هرگز از گزند یورش حکومتهای استبدادی در امان نماندهاند و گواه روشن آن کوچهای اجباری اقوام و تحمیل زبان معیار است.
امروز نیز تنگکردن دایرهی کاربرد زبان مادری و حصر و حبس کنشگران این حوزه نشان از همان سیاست حذف و حصر تاریخی دارد. حاکمیت استبدادی پیش و پس از انقلاب ۵۷، به بهانههای پوچ و واهیِ یکپارچهسازی فرهنگی، تقویت زبان رسمی یا مبارزه با «تجزیه طلبی»، آشکار و پنهان به دشمنی با این میراث بشری برخاسته است.
همانگونه که در بند سوم منشور کانون نویسندگان ایران آمده: «کانون رشد و شکوفایی زبانهای متنوع کشور را از ارکان اعتلای فرهنگی و پیوند مردم ایران میداند و با هر گونه تبعیض و حذف در عرصهی چاپ و نشر و پخش آثار به همهی زبانهای موجود مخالف است».
زبان هویت هر انسان است، و بیگمان دستیابی به هویت، بدیهیترین حق هر انسان آزاد است. پس حفظ و یادگیری و آموزش زبان مادری از مهمترین نشانههای شکوفایی فرهنگی جامعهای آزاد، فارغ از دیکتاتوری، امیدوار و بالنده به شمار میآید و هیچ حکومت و دستگاه و قدرتی به هیچ بهانهای حق انکار و سرکوب آن را ندارد.
کانون نویسندگان ایران
۱۴۰۱/۱۲/۲
