اینقدر راحت نگویید مدارس را برای دختران تعطیل کنید! نه تنها که مدرسه دخترانه دستاورد تلاش جانانه مادران ماست که در بسیاری مناطق شهری همین تهران تنها دسترسی دختران به فضای عمومی و آموزش است. به قیمت نگهبانی دادن و زنجیره انسانی و هر کار دیگری مدرسههای دخترانه باید باز بمانند. /توییتر نفیسه آزاد
اما تلاش جانانه مادران ما برای تاسیس مدارس چه بوده است؟ در این پست نگاهی به تاریخچه تأسیس اولین مدارس دخترانه در ایران داشتیم. منبع ما کتاب «زن در تاریخ معاصر ایران» است.
در سال ۱۲۸۲ ش طوبی رشدیه مدرسه دخترانه پرورش را تأسیس کرد که در چهارمین روز تشکیل به دلیل مخالفت به تعطیلی کشیده شد.
در سال ۱۲۸۵ ش بیبی خانم وزیراف مدرسه دخترانه ملی دوشیزگان را در تهران تأسیس کرد که آن نیز با مخالفت شدید مواجه شد، به طوری که برخی درصدد آن برآمدند که ساختمان مدرسه را ویران کنند. با توجه به این اوضاع اداره معارف نیز به وی توصیه کرد مدرسه را تعطیل کند.
در سال ۱۲۸۷ ش طوبی آزموده به کمک میرزا حسن رشدیه مدرسه ناموس را در تهران تاسیس کرد. مخالفان این گونه مدارس با سرودن اشعار هجو، دختران مدرسه را به بیعفتی متهم کردند.
اسامی این مدارس به گونهای انتخاب میشد تا بر اعتماد عمومی تاثیر گذارد، از این نمونه میتوان از مدارس ناموس، مخدرات اسلامیه، عفتیه، تقدیس، عفاف، مسطورات، پردیگان و حجاب نام برد.
با این همه این مخالفتها روزنامههایی بودند که در جهت تغییر نگاه به آموزش زنان مطالبی منتشر میکردند: «در توکیو دانشگاهی برای زنان افتتاح شده و تقریبا هفتصد زن در آن ثبت نام کردهاند. در حالیکه در ایران هنوز مردان میپرسند: یک زن عالم باسواد به چه درد میخورد؟ گمان میکردند از زن باسواد باید حذر نمود و زن باسواد ممکن است نامه عاشقانه به مردان دیگر بنویسند. زنها را نباید سرزنش کرد زیرا مقصر مردها هستند، چرا که ما زن را همسر، رفیق و خانهدار تصویر نمیکنیم و میگوییم زن فقط برای حوائج ما خلق شده و آلت لذت نفسانی و شهوت رانی ماست.» روزنامه ایران نو شماره ۴۴، اکتبر ۱۹۰۹
کانال مطالبات زنان
