برترین نقص تفسیرهای مناسبات ایران- کشورهای جنوب خلیج فارس نادیده انگاری شاخصهای ژئوپولیتیک بوده است. بر این بنیاد شش کشور جنوب خلیج فارس در مقیاسی کلان، گرایشی روشن و آشکار و در شرایط عادی، برای اتحاد با واشنگتن بر علیه ایران نیستند. آن ها جنگ و درگیری احتمالی میان ایالاتمتحده و جمهوریاسلامی را به عنوان تهدید بزرگتری علیه پايداری امنيتی خود می دانند. با این که این کشورها همچنان در صدر خریداران تسليحات آمریکایی به شمار می روند، ولی در عین حال منافع درازمدت ملی خود را در برقراری مناسبات آرام و عرفی تهران- واشنگتن می بینند و نه استمرار فضایی ملتهب و پر تنش و پرخطر. چرا؟
۱- منافع اقتصادی
پیوندهای گوناگون اقتصادی با بازار بزرگ ایران برای این دولت ها سرشار از منفعت است؛
۲- سرمایهگذاری ایرانیان
این کشورها دهها میزبان دهها هزار ایرانی جلای وطن کرده اند که درقالب تشکیل هزاران شرکت موجبات رونق کسب و کارند و کمک فراوانی برای مدرن سازی اقتصادی این کشورها می کنند؛
۳- نداشتن عمق استراتژیک
هر ۶ کشور عضو شورای همکاری خلیج(فارس) Gulf Coperation Council به دلیل استقرار کاملا ساحلی اقتصاد، سکونتگاها و جمعیت و نزدیکی جغرافیایی بسیار کم با ایران فاقد عمق استراتژیک در برابر تهدیدهای دو کشور شمالی(ایران- عراق) هستند. بنابراین طبیعی است که مخالف هرگونه کشمکش، التهاب و درگیری باشند. هم چنین طبیعی است که برای روز مبادا و حفظ خود در برابر تهدیدات به آمریکا و اسرائیل(اشغالگر) روی آورند؛
۴- اختلافات درونی
برای دولت قطر و سلطنت عمان داشتن و حفظ مناسبات با ایران به دلیل ناپایداری مناسبات با عربستان و دیگر نیازمندیهای امنیتی الزامی است.
در مجموع هر شش کشور شورای همکاری برای حفظ امنیت و ثبات خود و خلیج فارس، خواهان درگیری با جمهوریاسلامی و نیز درگیری جنگ دیگری در این خلیج کوچک آسیب پذیر نیستند. در عین حال قدرت گرفتن مجدد همه جانبه ایران و استقرار دولتی با اقتصاد مدرن و توانمندتر متحد غرب چندان مورد پسند آن ها نخواهد بود.
کانال نویسنده
