از دیدگاه و منطق ژئوپولیتیک و تهدید شناسی، ایران و اسرائیل(اشغالگر)نمی توانند و نباید هیچ مناقشه، منازعه، درگیری عمده ای داشته باشند، چه رسد به این که این دو ملت دشمن درجه یک هم قلمداد شوند.
بنابراین منطق، دشمنی و جدال بین این دو ساختگی و مضحک است. چرا؟
۱- نخست آن که دو ملت هیچ مرز مشترکی ندارند. سهل است که مابین این دو کشورهای عراق، اردن و فلسطین و در یک جهت فاصله انداخته اند. بنابراین به دلیل همسایه نبودن نمی توانند جنگی همه جانبه علیه هم تدارک ببینند و اصولا اختلاف سرزمینی و مرزی داشته باشند.
۲- دوم این که بر پایه تاریخ مناسبات دفاعی، از هنگام تکوین اسرائیل تا تکوین جمهوری اسلامی هیچگونه تهدیدی بین ایران- اسرائیل وجود نداشت. جنگ اسرائیل با فلسطینی ها، مصر، اردن، سوریه و کمابیش و غیر مستقیم با دیگر ملل عرب بود. برعکس ایران درازترین جنگ تاریخ معاصرش را با عراق و ۱۷ هم پیمان و پشتیبان عرب انجام داد و متحمل تا کنون خسارت های غیر قابل جبران شد؛
۳- سوم این امروزه روز بیشتر دولت های عرب و بلکه مسلمان پیشتر متخاصم با اسرائیل با اجماع بین الملل در باره تشکیل دو دولت، دو ملت(فلسطین-اسراییل) هماوا و همراه شده اند. بنابراین از دیدگاه ارزشی هم و بلکه دیپلماتیک هم بین دشمنان قدیم مشکل رفع و یا پر شتاب رو به حل وفصل است؛
۴- چهارم این که تداوم دشمنی جمهوریاسلامی با اسرائیل خود عامل وحدت درونی مردم این کشور شده بوده و شده است؛
۵- پنجم این که هدف نابودی دولت اسرائیل با وجود پشتیبانی و تعهد ۵ عضو دائم شورای امنیت و به رسمیت شناختن اش توسط ۱۶۶ دولت و به ویژه توان بالای آفندی، از جمله داشتن تسلیحات غیر متعارف، نزدیک به ناممکن است.
کوتاه آن که دشمنی بین ایران- اسرائیل فاقد محتوی ژئوپولیتیک ی و ژئواستراتژی و در کل بر ساخته ای ارزشی است.
