تنها می‌توان «ایران» و دغدغه نجات آن را موضوع مشترک و مبنای گفتگو و عمل جمعی قرار داد، رضا علیجانی

دست به دست هم دهیم به مهر ، میهن خویش کنیم (آزاد و) آباد

اینک نه علایق، نه سوابق، نه آرمان‌ها و خط مشی‌های سیاسی و…، را نمی‌توان مبنای وحدت و همبستگی جمعی دانست بلکه تنها می‌توان «ایران» و دغدغه نجات آن را موضوع مشترک و مبنای گفتگو و عمل جمعی قرار داد؛ ایرانی که استبداد دینی، ولایت فقیه و لجاجت شخص علی خامنه‌ای آن را به بن‌بست رسانده است.

باید از ساده به پیچیده حرکت کرد، قدم‌هایی با ادعاهای بزرگ پایدار نخواهد ماند. باید در یک سیر طبیعی و آزمون و خطایی، «اعتمادسازی» کرد و کارها را پیش برد. جامعه ایران جامعه متکثری است و در این کارهای جمعی نباید هیچ گونه «هژمونی‌طلبی» وجود داشته باشد. و گرنه شکست خواهد خورد. جا برای همه نیروها و کارویژه‌های‌شان هست. ما باید به «تجمیع» نیروها برای گذار و تمرین «تسامح و تکثر» برای پس از گذار بیندیشیم؛ هم گذار مهم است و هم پس از آن، تا رنگین کمان بزرگ ایرانی بتوانند نیروهایشان را هم افزا کنند و نه خنثی و تخریب.

نهایت این که، همه، هر یک در حد توان مان، باید تلاش کنیم تا آینده بهتری را برای ایران‌مان بسازیم؛ دست به دست هم دهیم به مهر، میهن خویش کنیم (آزاد و) آباد.

این سمینار یک گام مهم در اتصال بین داخل زندان، داخل کشور و خارج از کشور است. البته بدون هیچ ادعایی و در کمال فروتنی و در حد بضاعت و توان جمع برگزار کننده. باید قدردان دوستانی بود که از داخل، علیرغم همه مخاطرات، در سمینار حضور یافتند.

همانطور که در بیانیه اعلام سمینار آمده «این همایش میخواهد میزبان نظرات و راه‌کارهای مختلف برای نجات ایران باشد». سمینار با الهام از موضع آقای میرحسین موسوی در باره رفراندوم شکل گرفته اما افراد شرکت کننده از طیف وسیعی هستند؛ از زنان و مردان، جامعه مدنی گستره ایران، جنبش زنان، هموطنان بهایی، کانون صنفی معلمان، جمعیت امام علی، هموطنان کرد، دادخواهانی از داخل و خارج و یک طیف گسترده سیاسی‌، البته در حدی که برگزار کنندگان همایش می‌توانستند تدارک ببینند. از مهدی نصیری، أصول‌گرایی که بنا به ندای وجدانش تغییر کرده و خواهان تغییرات اساسی است، گرفته تا مهرداد خوانساری مشروطه‌خواه؛ و طیف چپ، سوسیال دموکرات‌ها، جمهوری‌خواهان، ملیون، سبزها، ملی – مذهبی‌ها و… . با این ملاحظه که اگر افراد بیشتر و گوناگون‌تری دعوت می‌شدند حجم سمینار خیلی بیشتر و مطول می‌شد.

امیدواریم این گام کوچک به عنوان یک «نمونه» دیده و شنیده شود و به قول آقای خوانساری ، در همین همایش، بدون این‌که بخواهیم روی این تمرکز کنیم که هر کسی از کجا آمده و چه سیری طی کرده، ببینیم الآن کجا ایستاده است.

گفتگوی رضا علیجانی با ایران اینترنشنال
https://t.me/rezaalijani41

«مقالات و دیدگاه های مندرج در سایت شورای مدیریت گذار نظر نویسندگان آن است. شورای مدیریت گذار دیدگاه ها و مواضع خود را از طریق اعلامیه ها و اسناد خود منتشر می کند.»