استبداد سرگیجه دارد. خشمگین است. گمان نکنید بازداشت های پیاپی از روی اقتدار است که از روی سراسیمگیست. بعد از ربایش کیوان صمیمی، بازداشت بهشتی شیرازی از مشاوران میرحسین موسوی، نوبت به عبدالله مومنی دوست دیرین جنبش دانشجویی رسید که نامش با محرومیت و حبس پیوند خورده.
همه هراس جبهه استبداد از جمع شدن است. از همدیگر را یافتن میترسد.برای همین فرقی ندارد جمع در شبکه های اجتماعی باشد یا در خیابان. هراس استبداد از تشکل یابی ماست. به شیوه ارعاب و تداوم نظام آپارتایدی،میخواهد بدنها و ذهنهای معترض را از هم بیگانه کند. پس برای استبداد هر آنچه که در داخل خطر بالقوه باشد، ترسناک است. میخواهد در نطفه خفه کند اما غافل از اینکه سیستم ارعاب حدی دارد. جایی که ظرفیتش تمام شد آغاز فروپاشی دیوارهای گفتمان امنیتی است که هیچ پاسخی برای مساله ها، جز سرکوب ندارد.
جنبش زن،زندگی و آزادی چون رخدادی جریان ساز همه را تکان داده. پر کردن زندانها، بریدن جریمه ها، ضرب و شتم شهروندان عصیانگر، تهدید دادخواهان همه از یک ذهنیت شکست خورده می آید که روزی مدعی بود با مهار جنبش سبز، نظام واکسینه شد. آنقدر مطمئن بودند که همه چیز تحت کنترل است که گمان نمیکردند روزی همین شهروندان عادی بر دیوار نظام امنیتی شان تَرک بندازند و با کلمه و تصویر آن نظام پوسیده از درون را به چالش بکشند.
واکسیناسیون جنبش سبز مثل همان واکسن برکت ضد کرونایشان بود که این همه بودجه خرجش شد و هیچ در هیچ شد. این چه واکسیناسیونی است که هر سال خیابانها صحنه اعتراض شهروندانی میشوند که در برابر نظامی سراپاسرکوب، شجاعانه می ایستند و به مدنی ترین روش های ممکن مقاومت میکنند.
مقاومت مدنی در ایران تکثیر شده و هراس حاکمیت از سوژه های پرسشگری است که در داخل ایران، ابهت نظام ارعاب را شکسته اند. چون ایران، ملک خصوصی دیکتاتور نیست، از آن همه ایرانیانی است که این سرزمین را متحد و متکثر میخواهند. پروژه همسان سازی جامعه متکثر شکست خورده. اشتراک های معنایی ما را حول محور ایران و شهروند گرد هم آورده. بن بست دموکراسی نمایندگی با نابودی نهاد انتخابات ما را به سمت و سوی دموکراسی رادیکال کشانده؛ در همان معنایی که جان دیویی تاکید میکند: هر جا باشد جمعی باید ساخت، دوستان، همکاران، هم صنفان.
دیکتاتور مشتاق است ما اتمیزه شویم. افسرده سیاسی شویم. پاسخ مای معترض به این میل، تداوم جمع سازی باشد. کوچک یا بزرگ؟ فرقی ندارد. مهم این است دیکتاتوری از اجتماع ما میترسد. از پیوند زخم خوردگان و تحقیرشدگان. پاسخ سیاست فروپاشاندن حاکمیت، همان ساختن است.
کانال نویسنده
