آیا ضرباهنگ قبلی اعتراضات صنفی در شرایط تازه جوابگوست؟

اعتصابات صنعتی اردیبهشت چه تغییری در فضای مطالباتی پدید آورده است؟

ماه‌هاست که برخی گروه‌ها‌ی صنفی به اعتراضات متناوب ادامه داده‌اند. اعتراضات پرستاران یک یا دو بار دو ماه، اعتراضات بازنشستگان مخابرات و تامین اجتماعی که معمولا هفته‌ای یک بار در روزهای ویژه (معمولا یکشنبه‌ها و دوشنبه‌ها) برگزار می‌شود.

کنشگران صنفی بر یک قضیه اتفاق نظر دارند و آن این که در محیطی به سرعت متغیر، استراتژی‌های مطالبه‌گری نیز باید به سرعت مرور و چند وجهی شوند تا همچنان در نقطه تمرکز و دستور کار جامعه باقی بمانند.

به همین ترتیب در اقدامی دلگرم‌کننده، بازنشستگان خوزستانی تامین اجتماعی توانستند در چند کنش اعتراضی مشترک، کارگران مشغول به کار را نیز با خود همراه کنند. مثلا بازنشستگان خوزستان هرچند با بیشترین شمار اعتراض خیابانی می‌توانند پرچمدار اعتراضات خیابانی و الگو و محل بررسی دیگر گروه‌های مطالبه‌گر قرار بگیرند ولی هنوز باید بر روی برخی از استراتژی‌های حفظ و تقویت انسجام‌ با کارگران شاغل اداره خود کار کنند و انسجام خود را با دیگر گروه‌های کارگری تقویبت کنند تا به برنامه مشترکی برسند.

از یک سو، گروه معترض خیابانی و پرتجربه بازنشستگان که دیگر ابزار محروم کردن کارفرما از کار خود را ندارد با گروه کارگران اعتصاب‌کننده که تقریبا بدون هیچ اعتراض خیابانی دست به اعتصاب زده‌اند دو طیف مختلف هم‌هدف و یا رقیب رسانه‌ای را تشکیل می‌دهند.

پرسش این جاست که کنشگران صنفی چگونه باید به شیوه‌ای تخصصی‌تر، با فهرست صدگانه معترضان اردیبهشتی صنایع در ارتباط قرار بگیرند. در شرایط اعتراضات پرشمار کارگران، اولا نقش ضروری تشکل‌ها بیش از هر زمان دیگری در گفتگوهای بین گروهی مشخص می‌شود.

اما یک نقطه تعیین کننده وجود دارد که در شرایط تازه می‌تواند به نقطه عطف و ادامه‌دار بودن مکانیسم اعتصابات و اعتراضات تا رسیدن به نتیجه مطلوب بینجامد و یا جنبش مطالبات مزدی امسال را بی‌نتیجه بگذارد:

اگر گروه‌ها بتوانند مکانیسم تصمیم‌گیری برآمده از جمع را که با صرف زمان، توان و هزینه انسانی ساخته می‌شود بر تصمیم‌های فردی و به‌ظاهرموثر ترجیح بدهند، جنبش مطالبه‌گری امسال، با وجد احتمال اشتباهات کوچک مقطعی، گام‌های استواری خواهد برداشت.

اعتصابات و فواصل اعتراضات خیابانی به معنی تعطیلی نیست، به معنی پرکاری کارگران در ایجاد و تقویت مکانیسم مطالبه‌گری‌ست. اگر کارگران یا بازنشستگان به خانه رفته‌اند و همکاران تصمیم‌گیرنده در کمپین به آن‌ها دسترسی ندارند، جنبش به سرعت وارد یک دست‌انداز خواهد شد ولی اگر انرژی و توان کارگران یا بازنشستگان روز به روز در تحلیل‌ها و تصمیم‌ها دخیل است و با پویایی بیشتری به دنبال تقویت یا اجرای استراتژی‌های قبلی و افزودن استراتژی‌های تازه است جنبش بیمه خواهد شد.

با کارگران و بازنشستگان در ارتباط قرار بگیرید. اگر مسئله‌ای برای تصمیم‌گیری نیست، احتمالا گروه تصمیم‌گیرنده هنوز آن را ندیده و یا تشخیص نداده‌اند ولی بدنه هشیار است.

سایت داوطلب