افزایش اندک دستمزدها برای سال ۱۴۰۲ ضربه روحی شدیدی به میلیون ها کارگری وارد کرد که به امید تصویب دستمزدی شایسته نتایج گفتگوها درجلسات شورایعالی کار را دنبال میکردند. اما افزایش دستمزدها بسیار اندک بود و سبب خشم کارگران شد. آنان هنوز از این ضربه کمر راست نکرده بودندکه مقامات در برنامه هفتم توسعه بحث احیای نظام استاد شاگردی و افزایش سن بازنشستگی و حذف امتیازات مشاغل سخت وزیان آور را بادستمزدهایی نصف دستمزدهای تعیین شده شورایعالی کار پپش کشیدند.
تورم بی سابقه و گرانی کالاها وخدمات در فروردین و اردیبهشت در سال جاری نیز بر استیصال کارگران در گذران زندگی افزود و نشان داد که این دستمزدها تنها کفاف چند روز زندگی آنها را میدهد.
فشار مالی بحدی سنگین شده که برخی کارگران دیگر حاضر نیستندبه کارگری ادامه دهند و به دنبال کارهایی با زحماتی کمتر برآمدهاند تا حدی که در برخی نقاط کشور کارفرمایان با کمبود نیروی کار مواجه شدهاند.اعتصابات کارگران قراردادی نفت و اعتراضات جاری دیگر در جای جای کشور در جریان است.
دستمزد کارگران آن چنان اندک است و برنامه هفتم توسعه بحدی ارتجاعی استکه کانون های فرمایشی کارگری و دیگر نهادها مانند خانه کارگر چارهای جز همدل نشان دادن خود با خواسته های کارگران را ندارند.
آنها ظاهرا خود را مدافع حقوق کارگران نشان میدهند. توصیه این نهادها به کارگران مبنی بر شکایت فردی به دیوان عدالت برای افزایش دستمزد به هیچوجه قانعکننده نیست اکنون کارگران بیصبرانه بر خواسته های خود پافشاری میکنند و برنامه هفتم توسعه را کاملا ارتجاعی می بینند. مخالفت های بدنه کارگری واعتراضات آنها بحدی است که اکنون طراحان برنامه هفتم هم صحبت از تغییرات جزئی درآن میکنند و نمایندگان فرمایشی نیز وادار شدهاند که خواستار تشکیل جلسه دیگری برای افزایش دستمزدها شوند.
این موارد نشان میدهد که مقامات به ناچار و موقتا به این عقب نشینیها تن دادهاند. این عقب نشینی کارفرمایان و دولت کاملا موقتی است و و آنان مترصد تحقق خواسته های ضد کارگری خود در اولین فرصتها خواهند بود.
کارگران هنگامی میتوانند خواستههای خود رابه دولت وکارفرمایان تحمیل کنند که استوار و متحدانه به اعتراضات خود برای داشتن یک زندگی شایسته ادامه دهند و مرعوب قدرت دولت وکارفرمایان نشوند.
اتحاد بازنشستگان
