حتی شروع‌کنندگان تغییر هم نمی‌توانند شرایط را به پیش از آن برگردانند

دو کرانه «کتمان تغییر» و «انتظار تغییرات سریع»

هنگامی که دیگران در دو قطب کتمان تغییر و یا انتظار سرعت بیش از اندازه از به ثمر رسیدن قضایا سرگردان‌اند، فعالان با درک عمیق از روند تصاعدی تغییر، که در آغاز بسیار کند است و هر چه می‌گذرد گستردگی چند برابر پیدا می‌کند، گام‌های جمعی اولیه را بر می‌دارند و دستور کار جنبش احقاق حقوق را به دغدغه اجتماع تبدیل می‌کنند.

هرچند روند کلی تغییری که به دستور کار جدی اجتماع تبدیل شده است در کل تصاعدی است، ولی سرکوبگران نیز بیکار نیستند؛ وظیفه اصلی آنان در کنار به بار آوردن خرابی‌های گسترده، اخلال در روند تغییر است؛ به شیوه‌ای که قضایا غیر قابل پیش‌بینی به نظر برسد.

سرکوبگران قوانین و رویه‌های خود را بارها زیر پا می‌گذارند و پیام‌های متناقضی به اجتماع می‌دهند؛ به گونه‌ای که افراد و گروه‌های مطالبه‌گر نتوانند برای مدتی تشخیص بدهند که برای دست زدن به یک فعالیت ممکن است چه هزینه‌ای بپردازند.

اما فعالان مدنی و صنفی مهارت ویژه‌ای در زمان تشخیص عمل جمعی دارند؛ فعالان صنفی به جای بازی کردن نقش ارتش تک‌نفره، نشانه‌های عبور از یک مرحله تغییر را به سرعت شناسایی می‌کنند و با درک و گرامی‌داشت جمعی دستاوردها و بررسی اشتباهات چند وقت اخیر، به گروه خود پیام می‌دهند که وقت شروع مرحله بعدی فرا رسیده است.

گروه‌های مختلف صنفی با سرعت یکسانی حرکت نمی‌کنند و ممکن است برداشت‌های مختلفی از سرعت تغییر و شیوه واکنش جمعی به آن را داشته باشند. اما هنگام تغییرات عمده اجتمع، انتظار می‌رود که شمار و کیفیت ارتباطات درون‌گروهی بیشتر شود، شعف و اراده تغییر عمده در فضای عمومی جامعه حتی در مرحله کند شدن جنبش‌ها با همگرایی و آمادگی برای اعمال برخی تغییرها در فضای درون‌گروهی همراه شود و انرژی جاری شده در اجتماع باید بتواند سرعت تغییرات درون‌گروهی و اتئلاف‌ها و ارتباطات بیرونی را نیز چند برابر کند.

دو قطب کتمان تغییر و انتظار سرعت بیش از اندازه در این شرایط را می‌توان به به دو دست‌انداز یا دو لبه تشبیه کرد که جنبش‌ها و گروه‌های مطالبه‌گر مدنی صنفی باید برای مدتی از نزدیک شدن به این دو کرانه خودداری کنند و با حفظ تعادل- مثلا پس از سرکوب، پیوستگی گام‌های گروهی را حفظ کنند.

لازمه خودداری نزدیک شدن به دو کرانه (کتمان تغییر و یا هیجان‌های ناگهانی و انتظار تغییر سریع)، ساخت رویه‌های روزمره تقسیم کار بر اساس نقشه راه و بنیاد نهادن سنت‌های درون گروهی است که به جمع انسجام کار کردن بدون انتظار نتایج سریع را می‌آموزد. تغییر بیرونی از تثبیت سنت‌های تقسیم کار و رویه‌های درون‌گروهی تغذیه می‌شود.

@davtalaborg