به تازگی معاون وزیر کشاورزی گفته بود که در کشور قادر به تامین آب برای دو میلیارد نفر هستیم و با توجه به آمارهای وزارت نیرو که میزان متوسط مصرف آب شرب هر ایرانی را اعلام کرده و همچنین میزان آبی که بعد از بارشها در کشور میماند و مرکز پژوهشهای مجلس آن را نیز اعلام کرده است، اگر آب صنعت، کشاورزی و مابقی مصارف را در نظر نگیریم و فرض را بر این بگذاریم که آب موجود در کشور فقط صرف آب شرب شود، با میزان آبی که از بارشها در کشور میماند، میتوان آب شرب ۲ میلیارد نفر را تامین کرد. صرف نظر از این که چنین اظهاراتی در شرایطی که تهران در سال آبی جاری با کمآبی بسیار شدیدی مواجه است
تا چه اندازه غیرمسئولانه، گمراهکننده و از روی خودشیرینی، ناآگاهی و نابلدی صورت میگیرد باید گفت حتی اگر قرار بود کل آب تجدیدپذیر ایران صرف تامین آب خانگی شود، آبرسانی به جمعیت ۲ میلیارد نفری میسر نبود.
بنا به نظر کارشناسان اختلاف شدیدی میان آنچه نوبخت میگوید و دادههای علمی و مستند وجود دارد. براساس دادههای ماه مهر سال ١۳۹۹، در ایران سهم مصرف آب در بخش کشاورزی در حدود ۹۰ درصد، شرب ۸ درصد و صنعت و معدن ۲ درصد است، درحالیکه این میزان در کشورهای توسعهیافته به ۳۰ درصد در کشاورزی، ١١ درصد در شرب و بهداشت و نیز ۵۹ درصد در صنعت و معدن میرسد.
متوسط سرانه مصرف آب در جهان ١۵۰ لیتر بهازای هر نفر در شبانهروز است. اگر ۳۰ تا ۴۰ درصد منابع آب تجدیدپذیر مصرف شود، قابلقبول است اگر ۴۰ تا ۶۰ درصد مصرف شود معنای آن ورود به تنش آبی و مصرف ۶۰ تا ۸۰ درصد آب تجدیدپذیر بهمعنای بحران آبی و بیش از ۸۰ درصد معادل وضعیت فوقبحرانی است.
ایران تنها دارای ۳۳ دههزارم آبهای شیرین جهان است. «موسسه منابع جهان» پیشبینی کرده که ۴۴ کشور در جهان تا سال ۲۰۴۰ وضعیت فوقبحرانی یا بحرانی در مواجهه با منابع آبی را متحمل خواهند شد که ایران یکی از آنهاست.
حال باید پرسید ایران چگونه میتواند جوابگوی تامین آب شرب دو میلیارد نفر باشد؟ هنوز چندی از این افاضات نگذشته است که مدیرعامل شرکت آبفای تهران اعلام میکند تهران از لحاظ ظرفیت تأمین آب، به هیچوجه توان بارگذاری جمعیت بیشتر از این را ندارد و باید در این روند بازنگری شود. او گفته است سالی ۲ تا ۲.۵ درصد به تعداد مشترکان آب تهران اضافه میشود، یعنی هر ۱۰ سال ۲۰ درصد به جمعیت تهران افزوده میشود.
این همه ناهماهنگی میان اظهارات مقام های مسئول علاوه بر شلختگی و بیسوادی نشان از این دارد که کشور به طوایف گوناگونی تقسیم شده است که هر کدام ساز خودش را میزند.
اتحاد بازنشستگان
