در این نبرد طولانی بازنده حاکمیت خواهد بود
آنچه که در رشت رخ داد نمونه ای عالی از مقاومت مدنی مردم در برابر زور است. ایستادگی مردم در برابر نیروی انتظامی که اجازه ندادند زنان بی حجاب را با خود ببرند ایستادگی برای پاسداشت حقوق شهروندی و علیه قانون جنگل جمهوری اسلامی است.
به عبارتی قانونی که علیه مردم باشد باطل است. نیروی انتظامی باید پاسدار امنیت مردم باشد نه عامل ناامنی شان. پس هر جا که حاکمیتی بخواهد به بهانه قانون، زور بگوید نافرمانی مدنی مشروع و سلاح شهروندان در برابر تعدی های افسارگسیخته است.
جمهوری اسلامی به عنوان نظامی تمامیت خواه هم عرصه عمومی به عنوان محلی از نمایش اراده های آزاد شهروندان را میخواهد و هم تا حد امکان عرصه خصوصی شان را. پس برای همین هم کافه را پلمپ میکند و هم به میهمانی شهروندان هجوم می برد.
در برابر این هجمه فراگیر، شهروندان ایرانی ناامید از هر گونه اصلاح در ساختار سیاسی تنها یک راه دارند و آن هم مقاومت مدنی در شکلهای گوناگون است، مقاومتی که روزی با بر زمین انداختن روسری و روزی دیگر با ممانعت از عمل مجرمانه نیروی انتظامی رخ میدهد.
اشتباه جمهوری اسلامی در فهم موقعیت است، گمان میکند ترس حد یقف ندارد و میدان بازی برای اعمال سلطه فراگیر باز است. این اشتباه مهلک در حال تکثیر است. ضرر این اشتباه،تنش هایی است که نه تنها امسال که در سالهای آینده به عنوان هزینه به مردم تحمیل خواهد شد و منفعت این اشتباه تداوم خطی است که قرار است تکلیف خود را با استبداد به نام دین یکسره کند و روند رخدادهای ایران به سویی است که مردم به این حس جمعی رسیده اند که در بحران نمایندگی سیاسی و از کار افتادگی احزاب سیاسی، این خویشتن های عصیانگر است که می توانند در برابر استبداد خیره سر تمامیت خواه بایستند.
آنچه که در رشت رخ داد برای خردمندان نشانه ای است مهم از جامعه ای خشمگین و متنفر از خودکامگی. اما مساله این است که خرد در ساختار جمهوری اسلامی مدتهاست رخت بربسته و خودِ ساختار پیشقراول براندازی خود شده.
جمهوری اسلامی، با فعال کردن گشتهای ارشاد و انتقام از معترضان جنبش مهسا گمان میکند میتواند از خیزشی دوباره جلوگیری کند. برای همین به همان سیاست سبک مغزهای تندرو آویزان شده ” بگیر و ببند و بکُش و حکومت کن”. این سیاست اگر پاسخگو بود بعد از سرکوب هشتاد وهشت باید ایران عاری از اعتراضات نود و شش و نود وهشت و چهارصد و چهارصدویک به عنوان سرفصل های بزرگ حضور خیابانی میشد.مردم معترض و حاکمیت در بزنگاهی مهم اند. هر یک میخواهد کار را یکسره کند. این نبرد،طولانی و هزینه زا خواهد بود. به نظرم بازنده حاکمیت خواهد بود.
تلگرام نویسنده
