آیینهای محرم در ایران نوعی کارناوال و نمایش و موسیقی بودند
آنچه که مشخص است، از داستان خروج حسین بن علی علیه خلیفه اموی و واقعه کربلا، هیچ انرژی و گفتمانی برای تقویت فرآیند مبارزه علیه فرقه جمهوری اسلامی به دست نمیآید، اساساً در این داستان چیز خاصی که به نفع دنیای مدرن باشد وجود ندارد. با اسلحه حسین و عاشورا نمیتوان به جنگ یکی از غالیترین فرقههای تاریخ شیعه رفت. پیش غازی نمیتوان معلقبازی کرد. اصولأ همین فرفه از پتانسیل عاشورا برای گفتمانسازی استفاده کرده است و پادزهر هرگونه گفتمان رقیب را به بهترین نحو دارد. اگر جریانی بخواهد با یک گفتمان عاشورایی علیه جمهوری اسلامی تبلیغ و حمله کند، این فرقه توان ضدحمله تبلیغی سنگینی دارد، و میتواند با عوامفریبی و سفسطه طرف مقابل را نزد عوام عین یزید و شمر جلوه دهد.
برخی معتقدین شیعه که به مناسک محرم و عاشورا عشق میورزند و همزمان مخالف جمهوری اسلامی هم میباشند، سعی نکنند با اسلحه این مناسک با جمهوری اسلامی مبارزه کنند، چون به سختی شکست میخورند. و در خوشبینانهترین حالت، کارشان عبث و بیهوده خواهد بود. بهترین کمکی که این هممیهنان میتوانند به خیزش ملی بکنند این است که تا زمان برافتادن جمهوری اسلامی، حتیالمقدور در مراسمها و مناسکی که در ملأ عام برگزار میشوند شرکت نکنند. در حال حاضر انجام هرگونه از مناسک شیعی به هر نحوی به نفع جمهوری اسلامی است. بعد از برافتادن این نکبت، معتقدین تمامی ادیان و آیینها در انجام مناسک خود به شرط عدم اخلال در حقوق دیگران آزاد خواهند بود.
نکته مهم دیگر اینکه، مناسک شیعی در ایران به مثابه شنا برخلاف جریان آب اسلام بود. در اصل اسلام چیزی تحت عنوان عزاداری سالانه وجود ندارد. آیینهای محرم در ایران نوعی کارناوال و نمایش و موسیقی بودند. ایرانیان چه آن زمان که اغلب اهل سنت بودند و چه الآن که اکثراً شیعه هستند، همیشه مسلمانانی منحصربهفرد و جدا از جهان اسلام بودهاند. حتی کتاب روضةالشهدا که اغراقآمیزترین و حماسیترین روایت از عاشوراست را یک ملای ایرانی اهل سنت به نام مولانا حسین سبزواری مشهور به کاشفی به نگارش درآورده است. کتابی که از قبل از صفویه تاکنون منبع روضهخوانان و تعزیهخوانان است. مکانهایی چون حسینیه، تکیه، حیدریه، اکبریه، مهدیه و … برای کمرونق کردن مساجد ایجاد شدند. از قدیم هم مساجد جای مسلمانان ریشو و مقدسمأب بود و اغیار را به آن راه نمیدادند. اما عرقخورها و بینمازها و روزهخوارها را به تکابا و مراسمهای تعزیه، قمهزنی، سینهزنی و زنجیرزنی راه میدادند.
مشکل زمانی آغاز شد که از زمان شکلگیری نخستین لایههای جریان اسلام سیاسی در ایران به دست افرادی چون خمینی، نواب صفوی، طالقانی، بازرگان، شریعتی و … استفاده از مفاهیم عاشورا رواج یافت، و الآن جمهوری اسلامی، عاشورا و حسین را طوری مصادره کرده است که فقط با مرگ این نظام میتوان آن را از چنگشان درآورد.
فیسبوک نویسنده
