کنشگران سرمایههای یک جنبشاند و باید از قمار خود پرهیز کنند. کنشگران جدی صبر ایوب دارند و با وجود خطرات کار کردن در فضای پرمخاطره باید بتوانند به شیوهای بردبار و مداوم عمل جمعی قابل تکثیر را با توافق دیگران تشخیص بدهند، علامتگذاری کنند و این رفتارهای مرتبط و قابل تکثیر را به شیوهای خلاقانه، هر بار یک درجه ارتقا بدهند.
دستگیر شدن یک نفر در شرایط سرکوب نهادهای صنفی و مدنی، پیامهای متناقضی به اجتماع میدهد و ممکن است احقاق حقوق جمعی را برای چندین ماه به تعویق بیندازد. بسیاری از فعالان حقوق مدنی و صنفی و حتی کسانی که خبر ایستادگی نمادین و شجاعانه فعالان صنفی را میشنوند به این فکر میکنند که «چه چیزی بهتر از عمل شجاعانه است؟»
شاید یک پاسخ این باشد: تکثیر سیستماتیک شجاعت.
اگر شجاعت مدنی به گونهای تکثیر شود که همه یک گام بر حقوق صنفی و مدنی خود تکیه کنند، یک کنشگر مدنی به تنهایی مجبور به پرداخت هزینه عمل شجاعانه احقاق حقوق جمع نمیشود. فعالان مدنی باید بتوانند رفتار کنشگرانه را از انحصار افراد شجاع و توانمند خارج کنند و به حوزه امکانپذیر برای همه گسترش بدهند و چنین گسترشی نیازمند همکاری، همفکری و برنامهریزی است.
مثلا رفتارهای ناشی از حقیقت و شجاعت عاتکه رجبی، احتمالا آینده یک جنبش احقاق حقوق مدنی را به شیوه قابل پیشبینی و اندازهگیری تضمین نمیکند ولی شجاعت وی به دلیل اصالت به شیوهای نامنظم تکثیر میشود و در ژنتیک کنشگری یک سرزمین به عنوان نماد باقی میماند.
حالا کسانی باید بتوانند رفتارهای نامنظم را به رفتار سیستماتیک و قابل تحلیل و برنامهریزی تبدیل کنند تا حد فاصل رفتار یک کنشگر شاخص و دیگران پر شود و حرکت کنشگری حقوق مدنی و صنفی به پیش برود.
@davtalaborg
