مقابله با این سیاست وظیفه کل جامعه است
حکومت ناتوان از پاسخگویی به مطالبات مردم در مقابل اعتراضات هر روزه اقشار مختلف جامعه قرار گرفته و تجمعات مردمی بی وقفه ادامه دارد. در چنین شرایطی حکومت به رویکرد همیشگیاش یعنی سرکوب متوسل شده است. میخواهد جامعه ملتهب و تعرضی را به عقب براند” جامعه باید تمکین کند” ، اما تمکین چنین جامعه معترض و مطالبه گری که شش سال قبل موضع خود را با شعار : «دیگه تمومه ماجرا» در خیابان اعلام کرده و دو سال بعد، از آبان خونین عبور کرده و از سال گذشته وارد خیزش سراسری زن، زندگی آزادی شده بسیار سخت و مشکل و حتی غیر ممکن است.
حکومت رویکرد خود در ساکت کردن و به عقب راندن جامعه را از مسیر تعرض و عقب راندن زنان میبیند. مصاف اصلی نبرد برای خلاصی را در این جبهه دیده و میپندارد که اگر نیمی از جامعه را به تمکین وادار کند فضای ایجاد شده به کل جامعه تسری یافته و در پی آن با توسل به قدرقدرتی بوجود آمده، کل جامعه متلاطم را بعقب میکشاند.
موج جدید هجوم برنامه ریزی شده علیه زنان با طرح حجاب و عفافی که هیچ دستگاهی از حاکمیت مسئولیت رسمی آنرا نمیپذیرد ، سناریوی هجوم به همه مردم مطالبه گر معترض است. مبارزه با بی حجابی فرصتی برای تعرض به کل جامعه است.
حکومتی که بشدت از طرف مردم تحت فشار است و موجودیت خود را در خطر میبیند با توسل به سرکوب زنان در زمینه “حجاب و عفاف” و تعرض به حقوق زنان دنبال عقب راندن این فشار خردکننده بر خود و جلوگیری از شکاف بیشتر درون صفوفش میباشد. مقاومت و مقابله با این سیاست نه فقط برعهده زنان بلکه وظیفه کل جامعه است زیرا این “هجوم” تمام جنبش های اجتماعی مطالبه گر را تحت تاثیر قرار میدهد.
حکومت به فضای تمکین جامعه بشدت نیاز دارد و به زعم خود از حلقه ضعیف یعنی جنبش زنان شروع کرده است. غافل از اینکه زنان در بیش از چهار دهه بصورت عینی و عملی حجاب اجباری را از موضوعیت انداخته اند و با شروع انقلاب زن، زندگی، آزادی کل جامعه در مقابل تعرض به زنان ایستاده است.
سالهاست زنان به پیشگامان هر جنبش مطالباتی در سطح جامعه بدل شده و حضورشان نقطه قوت هر حرکت اعتراضی است. از جنبش دادخواهی گرفته تا جنبشهای معیشتی و اجتماعی.
جنبش زنان انتظارات و مطالبات جامعه را بالا برده و بازگشت به گذشته دیگر ممکن نیست.
شورای بازنشستگان ایران
