قبلا می گفتیم که زندانی به آغوش جامعه برگشته لذا شادی می کنیم یا می گفتیم که زندانی متنبه و آزاد شده پس شادی می کنیم. گاهی نیزمی گفتیم که زندانی از تنهایی و عذاب رها شده، پس شادی می کنیم.
اما در زمانه ای که بازداشت و بازجویی و بیدادگاه و زندان و انفرادی یا حتی زبانم لال و خدای ناکرده شکنجه و عذاب و درد و رنج، از بودن در جامعه ی مصیبت زده، گرسنه، تشنه، فقیر، گرفتار، نا امید، بیکار، بی آینده، بی آزادی و کشوری با نظام حکمرانی فسادخیز و طائفهسالار و مردمگریز و ناشنوا و لجوج، بهتر و گواراتر و خوش تر است، دیگر نمی توان برای آزادی زندانی شادی کرد بلکه باید بازگشت او به ویرانه ی ویرانه تر از قبل را تسلیت گفت.
وقتی ناصحان و دلسوزانی که می گفتند: بذر نا امیدی نپاشید، خودشان از فرط ناامیدی ساکت شده یا به دخمه ها پناه برده یا فرار کرده و یا در عیش و عشرت بسر می برند، نصیحت و دلسوزی آنها نیز مثل یک شوخی تلخ، تلخ تر از زهر است که حتی ابلهان نیز به آنها گوش نمی دهند.
در زمانه ای که با اندک تعطیلات، سیل مسافرانی را می بینیم که سفره ی نان و پنیر برداشته و به اسم گردش و تفرج، به دامان طبیعت زخمی می روند تا با او هم ناله شوند یا به کنار آب می روند تا آرزوهای بر باد رفته را به دل امواج بسپارند، معنی سفر و شادی و گردش و خنده هم عوض شده و باید نام آن را “فریاد بی صدا ” گذاشت.
در پاسخ به این سوال که : از کجا به کجا رسیده ایم؟ تنها یک گلوی بغض گرفته و یک سینه ی پر آه و یک چشم چون چشمه ی اشک داریم و این کلام که ” اگر ما اشتباه کردیم و اتحاد انقلابی را فدای آرزوهای غیر واقعی و رویایی کردیم، شما آن را تکرار نکنید”.
واما حالا هم می توانیم برای آزادی زندانی سیاسی شادی کنیم، به دامان طبیعت برویم، با همدیگر بخندیم و برای هم آرزوی های خوب و خوش داشته باشیم، بشرط آنکه به باور تغییر و تحول از صدر تا ذیل برسیم، به باور بازبینی، بازنویسی و حتی دگرگون کردن قوانین و روابط ناصحیح و نا سالم برسیم، به باور اعتراض خشونت پرهیز و مطالبه ی حداکثری آزادی برسیم، به باور اتحاد درونی، قدرت لایزال جماعت و نو اندیشی جوانان برسیم، به باور عظمت و شوکت زن در جامعه ی نوگرای خرافه گریز برسیم، به باور توانستن و باور ایران آزاد و آباد در سایه ی خواستن و تلاش برسیم.
به امید استقبال پرشکوه از شهریور و مهر آینده ساز تا رسیدن به بهمن ظفر و پیروزی ملت.
