آنچه امروزه شاهد آن هستیم تغییر مفهوم فاشیست از یک لقب غرور انگیز و خودساخته توسط موسولینی به یک اصطلاح سیاسی فاقد اصول اولیه و تهی از محتوای تاریخی و طبقاتی است که مسیر خود را به سمت انسانیت زدایی، حذف جریانات و رویش های فکری و سپس به تحقیر و قربانی کردن افراد تغییر داده است.
در حکومت توتالیتر مذهبی ایران این مسئله پر رنگ تر از دیگر موارد در دستور کار قرار داشته و با نفی موجودیت و اندیشه انسان ها، حقوق شهروندی را کانالیزه و فضای جامعه را آلوده به سیاست خودی و غیر خودی نموده که ماهیتاً با مفهوم جمهوری در تضاد بوده و بیشتر مطلوب چپ های افراطی نزدیک به روسیه است که به دنبال دیکتاتوری پرولتاریا می باشند.
این گرایش مسموم در سالهای اخیر علاوه بر آنکه دموکراسی را از یک الگوی حکمرانی به پوسته ای نازک و شیشه ای و فریبنده تبدیل کرده، با خدمت به حاکمیت، در تبدیل نظام مذهبی حاکم به هژمون شدن روحانیت سیاسی نقش مهم و موثری نیز ایفا نموده و اخیرا شاهد آن بوده ایم که در پی نفوذ این جریان فکری، بسیاری از اساتید و دانشجویان را از حق تدریس و تحصیل محروم کرده است.
نتیجه چنین سیاستی در ابتدای امر کنش عقلانی را به بن بست کشانده و دُگم علمی ایجاد شده ناشی از محدود سازی عقل در فضای مه آلود شرع و فقه، ناتوانی، ناکارآمدی، بی قانونی و بی ثباتی را نیز به همراه داشته و توسعه کشور را در یک نقطه منجمد کرده است اما با توجه به مشکلات به بار آمده، باز هم زیست عقیده ی حکومت در برابر هر گونه تغییر رفتاری مقاومت میکند.
مقاومتی خسارت بار که بی قانونی، ناکارآمدی و فسادش از حکومت پیشین بیشتر است و به زودی با گذشتن از حد فاصله بحرانی، جامعه را آبستن انقلاب علیه خود خواهد کرد.
تحکیم ملت
