در نظامهای دیکتاتوری، مشابه فرهنگهای مرد-پدرسالار، کسی نباید بالای حرف بزرگتر حرف بزند! الهه محمدی و نیلوفر حامدی بالای حرف حکومت ولایی و روایتش از جانباختن مهسا امینی، «خودش افتاد مرد»، حرف زده و روایت دیگری را مطرح کردند. بنابراین مستحق انتقام و تنبیهاند. دلیل دوم و سومی هم البته برای این تنبیه وجود دارد…
دلیل شاید مهمتر، موضع الهه و نیلوفر در بازجوییها و در دادگاه است. نیلوفر حامدی در دادگاه گفت «به عملکردم به عنوان روزنامه نگار افتخار میکنم».
الهه محمدی نیز در دادگاه گفت ««من الهه محمدی، ۱۵ سال است که خبرنگارم و در تمام طول زمان کار حرفهای خود، غیر از اینکه حرف مردم را بزنم و قدمی در راه بهتر شدن زندگیشان بردارم، هیچ کار دیگری نکردهام. من هیچ ارتباطی با هیچ دولت خارجی نداشتهام و افتخار میکنم که در کنار مردم ماندم تا صدایشان باشم».
تنبیه الهه و نیلوفر هر چند ممکن است عامل بازدارندهای برای عدهای از روزنامهنگاران شوند و آنها را بترساند اما برای بخش دیگری آنها الگوی قابل تکرار میشوند. آنها برای جامعه روزنامهنگاری مستقل که شجاعانه زیر فشار شدید سانسور و سرکوب فعالیت میکنند، الگو شدند نه عبرت!
