نقش «پیمان همکاری» در زمینه همکاری با غرب؟
همان طور که خودوروفسکی نوشته: «پیروزی ترور در هر نقطهای، پیروزی ترور در همهجاست»، اگر بین نهادهای پنهان و متنوع در متن برای این گزاره، به نهاد جمهوری اسلامی متمرکز شویم، تروریسم منطقهای و حکومتی به پیروزی بزرگی متاسفانه در دستکم ۵ منطقه رسیده است.
پشت این تروریسم، عملکرد نوین چین در تایوان و روسیه در اوکراین پس از ریزش ثبات امنیت بینالملل، قرار دارد و ثبات و گسترش سرکوب به شکلی وحشیانهتر در ایران توسط جمهوری اسلامی است. به همین خاطر خودروفسکی به درستی میگوید که این یک موضوع جهانی است و محدود به کشورها نیست.
بیانیه پنجاه و چندی شخصیت جمهوریخواه و چند شخصیت فرهنگی و همینطور مستقلا رضا پهلوی گرچه از نظر محتوا برای صلحخواهی و ضد جنگ بودن ظاهرا ستودنی به نظر میآید اما به شدت بیموقع، غیرحرفهای و ضد منافع ملی ایران در این برهه است. این دقیقا حتی میتواند به عنوان اهرمی از سمت جمهوری اسلامی نیز مورد استفاده قرار بگیرد.
افکار عمومی غالب داخل ایران در برابر موضع صلح طلبانه نیروهای سیاسی (چه داخل و چه خارج) نسبت به جنگ در اسراییل، بیتفاوتی و فراموش کردن این نیروهاست. اما اگر همین نیروها نشان دهند که به طور غالب حامی فلسطین هستند، از آنها بیزار هم خواهند شد.
آن هم در شرایطی که هنوز نمایندگی مشروعیت یافته از راه نهاد انتخابات یا سیستمی شبیه آن هنوز رسمیت نیافته است، این موضوع با پس زدگی شدیدتر همراه خواهد بود.
همواره یک همبستگی در گذار سیاسی برای اجرا، و نه روی کاغذ و عکس، یک ضرورت و الزام است. در وضعیت بحرانی کنونی باید آن را اَبَر باید وضعیتها در نظر گرفت. چرا که انفعال و عدم مشارکت سیاسی به طور همبسته با غرب و اسراییل، تنها کارت برندهی فعلی برای کنش فعال برای تغییرات را خواهد سوزاند.
در این نقش فعال نباید مبالغه کرد اما دستکم برای اقدامات اعلام موجودیت برای به عهده گرفتن نقش اساسی در تغییرات احتمالی برای حفظ ایران از انواع مخاطرات در آینده، بسیار فوری، مهم و بحرانی است.
تنها نقطه اشارهای که وجود دارد شکلگرفتن گروه «پیمان همکاری» از ماهها پیش در میان اپوزیسیون است. اینکه چگونه بتوانند مکانیزمهای اجرایی را برای وضعیت همکاری با غرب تدوین کنند، موضوع دیگری است اما باید درباره آن به فوریت اندیشید.
دستکم پیمان همکاری باید تلاش کند تا یک نقش مشاوره ایجاد کند، چرا که هنوز تا یک همبستگی با استراتژی در اجرا برای تغییر، فاصلهی درازی باقی ست.
چیزی مهمتر از حفظ ایران و مردمانش در بحرانهای آتی و رو به گسترش جنگ وجود ندارد.
