ژست اهالی سیاست و آرزوی رفتن به غزه
محمدحسین روانبخش:
از آغاز جنگ غزه، وقتی اهالی سیاست ژست اعلام آمادگی برای رفتن به غزه گرفتند، هر روز بیشتر از روز قبل معلوم میشد که امکان رفتن به غزه وجود ندارد و این عزیزان با اطلاع از این وضع، شعار میدهند و التماس میکنند که آنها را به غزه ببرند. چرا که در طول سالهای جنگ سوریه که امکان رفتن به آنجا وجود داشت، هیچ یک از این افراد، از حمید رسایی گرفته تا سعید لیلاز، از نمایندگان مجلس گرفته تا تحریریه همشهری، از پسر پناهیان گرفته تا بقیه مدعیان حرفی از رفتن به دمشق نزدند، چه برسد به اینکه واقعا به عنوان مدافع حرم به سوریه اعزام شوند!
اما حالا همینها و افراد شبیه به آنها الان با اطلاع از اینکه غزه رفتن ناممکن است، جیغ بنفش و آه صورتی میکشند که بروند غزه. این میان صادقانهترین حرف را اسماعیلی وزیر ارشاد زد که وقتی دید خبرنگاری چطور برای رفتن اصرار میکند میزند با گفتن اینکه «آماده باش آن دنیا برای ما هم شفاعت کنی» به خبرنگار یادآوری کرد که جای این ادعاها پیش مسئولانی نیست که خودشان ته این حرفها هستند. این جور صداقتها – اگرچه از دستش هم دررفته باشد- باز هم غنیمت است و قابل تقدیر.
این جور شعارهای گلدرشت و ادعاهای بدون هزینه اولین بار نیست که داده میشود؛ حکایت قدیمی افرادی است که چهل سال است آرزوی شهادت میکنند و هر روز حلقه محافظانشان بیشتر میشود؛ اما امسال داستان یک تفاوت پیدا کرده است: هربار که یکی از این مدعیان آرزوی رفتن به غزه میکند مردم از این حرف استقبال میکنند و از خدا میخواهند که این افراد بروند غزه و بعد هم در آن دنیا برای وزیر ارشاد و سایر مسئولان شفاعت کنند! در واقع مردم از خدا میخواهند که اینها دست از سر این دنیایش مردم بردارند و به آن دنیای خودشان برسند؛ دقیقا برعکس الان که به فکر این دنیای خودشان هستند و میخواهند زوری آن دنیای مردم را بسازند.
توجه به همین نکته کافی است تا بفهمند که دیگر دوران این جور شعارها گذشته؛ و دیگری آن زمان نیست که یک سری افراد مدعی پشت جبهه بچههای مردم را برای رفتن به جبهه بدرقه میکردند و از قربانی کردن آنها حتی برای عملیات فریب هم ابایی نداشتند!
تلگرام نویسنده
