سردرگمی ایجادشده ازسوی مجلس و دولت در خصوص حق و حقوق بازنشستگان همچنان جولان می دهد.
بی تفاوتی در یافتن راه کاری عملی و عملیاتی یکی از بزرگترین معضلات و آسیبهایی است که امروز پیش روی جامعه بازنشستگی قرار دارد.
حاکمیت تا کنون فقط در حد حرف دنبال رفع مشکل بازنشسته ها بوده و ظاهرا بر اساس شواهد موجود مجلس و دولت برنامه هایی را در پیش گرفته اند که نه اینکه مشکلی حل نمی کند بلکه بر مشکلات موجود می افزایند.
هم اکنون فقر و فلاکت در بین بازنشستگان بیداد می کند ،و این نتیجه بی تفاوتی ما بازنشستگان بوده که قانون مدیریت خدمات کشوری از سال ۸۶ بطور ناقص برایمان اجرا کردند و با قول قرارهای دروغین به جای کلاه بشکه سرمان گذاشتند .
تا کی این ظلم را به بازنشسته ادامه می دهند این نگاه تبعیض آمیزا تا کی ادامه دارد، آیا پایانی برای آن متصور است، هرگز.
باید سکوت را بشکنیم فریاد برآوریم فقط این نگاه تبعیض آمیز با حضور ما و عکس العمل ما تغییر می کند.نه قول و قراری سر خرمنی.
حضور همراه با استقامت از مباحث مهم و اولیه مطالبه گری است و مبارزه از نوع پی گیری حق و حقوق پایمال شده خود در جامعه مدنی در کشور ما همراه با مشکلاتی است.
آیا فکر می کنی با همین شل کن سفت کن های فضای مجازی چقدر به خواسته هایمان تن خواهند داد؟
درمان مشکل بازنشستگان باید در تجمعات مکرر درمقابل ریاست جمهوری،مجلس، وزارت رفاه، صندوق بازنشستگی…. به عنوان یک اقدام صنفی در یکی از همین روزهای آبان ماه شروع شود تا حصول نتیجه، با هدف دفاع از حقوق خود و بر اساس اصل ۲۷ قانون اساسی برای بازنشستگان سرنوشت ساز خواهد بود
نه مذاکرات با نمایندگان، ارسال نامه ها و طومار، التماس کردن… تکراری و بی حاصل
علی امیری
عضو شورای عالی تجمع بازنشستگان ایران
۸آبان ماه ۱۴۰۲
@Shbazneshasteganir
