دانشگاه نزدیک به ۷۰ سال است که برای استقلال خود مقاومت میکند و این ایستادگی در حالی همچنان ادامه دارد که دانشجویان تلاش میکنند تا در بزنگاههایی که ساحت نهاد آموزش بیش از پیش به خطر میافتد، نظارهگر نبوده و کنشگری کنند.
مسمومیتهای زنجیرهای در مدارس دخترانه هم از این جمله بود، مسمومیتهایی که همچنان هم اخبارش گاه به گاهی شنیده میشود، نشان از ارادهای دارد که نه تنها با کسانی که امنیت مدارس دخترانه را مورد مخاطره قرار داده و در فضا رعب و وحشت ایجاد کرده، برخورد نمیکند که معترضان به این روند را هم سرکوب میکند.
تجمع ۱۶ اسفند ۱۴۰۱ دانشجویان دانشگاه علامه، در اعتراض به همین روند مسمومیت دانشآموزان، منجر به ممنوع الورودی، تعلیق و پروندهسازی برای دانشجویان این دانشگاه شد. دانشجویانی که هنوز هم از حضور در صحن دانشگاه و کلاس های درس محرومند. اما سرکوب دانشجویان به همین جا متوقف نشد و دو حکم زندان یک ساله را به صورت قطعی، برای ضیا نبوی و هستی امیری به دنبال داشت. این در حالی است که خشونت عریان حراست دانشگاه علامه در این تجمع، نسبت به دانشجویان به گونهای بود که هرکسی را که زمانی در دانشگاه علامه سپری کرده یا اکنون در آن محیط، زیست میکند را نگران و آشفته میسازد و هشدار نسبت به روندی میدهد که بازگشت ناپذیر است.
در همین راستا از همان روزی که نهادهای ضد دانشجویی در دانشگاه با انتشار نامهای، اقدام به اتهام زنی به دانشجویان کردند، بر کسی پوشیده نبود که قصد پروندهسازیای گسترده دارند. پروندهسازی آنهم برای این دو دانشجویی که در سالیان اخیر تلاش های بسیاری در راستای تحقق حقوق بنیادین انسانی چون حق حیات و حق تحصیل کردهاند.
اکنون با زنجیرهای از انواع سرکوب در دانشگاه مواجهیم، دانشگاه بیش از هر زمان دیگری، نه تنها از آرمانی مانند «استقلال دانشگاه» دور شده است که هر روز وابستگیاش به غیر دانشگاهیان هم، روز به روز بیشتر میشود.در همین راستا ما جمعی از دانشجویان و دانش آموختگان دانشگاه علامه، همچنان اعلام میکنیم که در وضعیتی که از هر سو، تلاش میشود تا هر گونه چشماندازی برای تغییر مترقی از بین رود، ما ضمن محکوم نمودن احکام تعلیق و زندان برای دانشجویان، عدالت و آزادیخواهی را همچنان مطالبه کرده و برای تحقق دانشگاهی که از آن دانشجویان باشد، پایداری میکنیم.
دانشجویان متحد
