تا آنجایی که ما بلد بودیم و از تجارت خارجی سر در می آوردیم، انتقالات ارزی واردات اینطور نبود که بشود در آخر کار بگویند یک آدم مجهولی چند میلیارد دلار گرفته و کالا وارد نکرده و برده بازار آزاد فروخته.
رویه این بود که متقاصی واردات ارز را نقد یا با ضمانت میخرید، اسناد اعتباری به او داده میشد و پول در بانک میماند و یک بانک خارجی مرتبط با فروشنده هم با دریافت اعتبارات اسنادی با این بانک مرتبط میشد.
واردات عمدتا به صورت فوب یا سیف بود که معنایش میشد تحویل پول هنگام قرار گرفتن کالا روی کشتی در مبداء و یا در مقصد. وقتی کالا از کشتی پیاده میشد، بانک ایرانی پول را به بانک فروشنده منتقل میکرد. یعنی اصلا ارزی به دست کسی داده نمیشد و نمیشود.
اینطور که پیداست حکومت اسلامی همانطور که به نیابتی ها با چمدان پول میدهد، به خودیهایش هم ارز ارزان سوبسید دارش را با کامیون میدهد که میبرند و مثلا یک میلیارد و چهارصد میلیون دلار چای وارد نمیکنند. (علت علاقه به تحریم و واردات غیرمستقیم که این سیستمهای تجاری را به هم میزند همین است ولی نه درباره ارقام میلیارد دلاری)
حالا این بماند، حساب و کتابش را ببینید: قیمت چای صادراتی هند در اول تابستان امسال به ۲۸۰۰ دلار هر تن رسیده بود. یعنی آدم مجهولالهویه حکومت ایران گفته میخواهد نیم میلیون تن چای وارد کند و آن کس که روی پولها نشسته بوده گفته خوبه، به هر ایرانی۶ کیلو چای خارجی میرسد و بفرما و دستت هم درد نکند…. مطابق آمار، واردات چای خارجی مصرفی در ایران، سالی هفتاد هزار تن است. یعنی هر ایرانی کمتر از یک کیلو!
مافیای حکومت دیگر از مرحله بیخبر و نادان و خر فرض کردن کل ملت ایران هم کاملا گذشته. ارقامی که عملهجات میدهند حتی فکر شده هم نیست و دستگاه بازرسی هم از آن سر در نمی آورد. تشکیلات حکومت گیج است که غارت را چگونه حتی ظاهر سازی کند. یک مصداق بارز از “آخرشه خوب بخور …. ”
جامعه نو
