۱۶ آذر ۱۴۰۲ در شرایطی فرا میرسد که جمهوری اسلامی از هراس قیامی دیگر قیامی که میتواند تا رسیدن به آزادی ادامه پیدا کند از یک سو به اعدام و دستگیری گسترده اقدام کرده و از سوی دیگر به دنبال پراکندن گرد ناامیدی است تا شاید در این دوگانه ترس و یأس جامعه چند روزی بیشتر زنده بماند تلاشی تکراری که نه در ۷۸ نه در ۸۸ و نه در ۹۶ و ۹۸ نتوانست مانع قيام بعدی باشد و این بار نیز گریزی از قیام آتی نیست قیامی که به زودی فرا میرسد.
دانشجویان سال گذشته نشان دادند که بخش مهمی از قیام و تحولات پس از آن هستند امروز نیز به عنوان یک قشر جوان و آگاه میتوانند پایانبخش تردیدها باشند تردیدهایی مثل اینا برن کی بیاد؟ که بی پایه و بنیاد است زیرا اصلا بنا نیست که “کسی” بیاید و بناست که حکومت دیکتاتوری در هر شکل آن چه شاه، چه شیخ، یکبار برای همیشه پایان یابد و یک جمهوری واقعی و جمهوری دموکراتیک جایگزین آن شود.
همین پتانسیل و نقش تاثیر گذار دانشجویان است که مایه هراس حکومت شده و تیغ سرکوب را علیه دانشجویان و اساتید تیزتر کرده است.
اما دانشجویان نشان دادند که در این جنگ که جنگ واقع ماست تسلیم نمیشوند. جنگی که قربانیانش آرمیتا و مهسا و همه کسانی که اعدام شدند و یا هدف گلوله قرار گرفتند هستند. جنگی که ۴۵ سال است علیه مردم ایران در جریان است و به دست همه ما با رسیدن به آزادی پایان مییابد.
شب در تلاش بیهده خورشید پنهان میکند
انجم ولی آوازه خوان امید فردا می دهد
آتش بزن در قلب شب گویی تویی کابوس شب
” اهریمن تردید را از جان خود تبعید کن
امیر حسین مرادی و علی یونسی – آذر ۱۴۰۲
