انزوای سیاسی و اقتصادی ایران حکومت را بیش از پیش به روسیه و چین وابسته ساخته است، در حالی که روسیه و ایران کمترین منافع مشترکی در معادلات بینالمللی ندارند و چین نیز از طرفی مکمل اقتصاد و امنیت ایران نبوده و ثابت شده است که نفت ارزان روسیه و بازارهای پررونق عربی را بر ایران ترجیح میدهد.
آنچه خطر حصول اجماع بر رسمیت دادن به ادعاهای اعراب در مورد جزایر ایرانی دریای پارس را به طور جدی گوشزد میکند، یارگیری هوشیارانه اعراب از میان قدرتهای است که نفوذ موثر آنها بر محافظهکاران حاکم بر ایران محرز شده است.
پرواضح است که وقتی پوتین و شی جینگ پین هوای طرفداران خود در تهران را ندارند نمیشود انتظار داشت که قدرتهای اروپایی و آمریکا که روابط تیره ای با دولت ایران دارند از ایران حمایت کنند.
برای اعراب نیز وقتی جلب حمایت روسها و چینیها در مورد جزایر میسر شده است، طبق قاعده باید جلب حمایت غربیها راحتتر باشد و در آن صورت حصول اجماع در سطح اعضای دایم شورای امنیت سازمان ملل دور از ذهن نخواهد بود.
راه پیشروی ایران خروج از انزوای جهانی و گشایش عقلایی سیاست خارجی کشور به نفع روابط متوازن و سازنده با جهان است.
۳۰ آذرماه سال ۱۴۰۲
