این بازیِ باخت-باخت از یک طرف علامت شکست سیاست «رهبر» و «سردار» است که میگفتند اگر در سوریه نجنگیم در داخل کشور باید بجنگیم. این جریان در کرمان علاوه بر یک شکست اطلاعاتی و امنیتی بزرگ، یک شکست حیثیتی هم خورد، چرا که مجبور شد مراسم بزرگداشت سلیمانی را تعطیل کند.
جریان مقابل هم هر چند یک لطمه حیثیتی و امنیتی به ج.ا زده است، اما به قیمت جان بیش از صد نفر. نتیجه چنین اعمال تروریستی نیز جز تشدید سرکوب، امنیتیتر شدن فضای کشور و منطقه و احتمالا اعدام فلهای عدهای از زندانیان و… و در ادامه نیز سوءاستفاده تبلیغی ج.ا در این جهت که اگر ما و حکومتمان نباشیم، مملکت به همین شکل ناامن خواهد شد، همچنین احتمالا سعی- البته بیحاصلی- برای ایجاد جو احساسی در باره قربانیان حادثه برای گرم کردن تنور انتخابات.
در حالی که پلیسهای ضد سرقت را برای شناسایی خانمهای بیحجاب به کار میگیرند و یا فضای مجازی و واقعی را رصد میکنند که مثلا رستورانی تخلف نکرده و بیحجابی در آن دیده نشده باشد و ظاهرا در این گونه موارد دوربینها همه دقیق کار میکنند و نیروهای امنیتی حاضر یراق هستند؛ اما در این تجمع مهم به راحتی بمب منفجر میشود. آنها طبق معمول چوب کبریت را میبینند ولی تیر چراغ برق را نه! این جز نشانی از بیماری و نابینایی چشمان اطلاعاتی- امنیتی ج.ا نیست.
غیریتسازی و انسانیتزدایی میتواند از سوی دو نیرو صورت گرفته باشد: یکی، یک نیروی بومی و منطقهای (که در جنوب شرقی کشور نیز وجود دارد)، در این صورت او با یک دولت مرکزیِ سرکوبگر غیریتسازی میکند و دیگری، یک نیروی خارجی که این راهیپیمایی را راهپیمایی حکومت ج.ا میداند که با او در حال تنش و کشمکش و جدال است.
اسرائیل علیرغم اینکه نسبت به مردم فلسطین به طور فلهای کشتار میکند اما در عملیات خارجی معمولا هدفدار عمل میکند. بنابراین احتمال انجام عملیات توسط یک نیروی محلی و منطقهای بیشتر متصور است. هر چند هنوز هیچ چیز قطعی نیست.
جا گذاشتن احتمالی دو کیف بمبگذاری شده، به خصوص با ضعفهایی که در بخش امنیتی ج.ا وجود دارد، کار چندان فوقالعادهای نیست و توانایی زیادی نمیخواهد. خیلی هم نباید دنبال نیروی خارجی گشت. من فعلا ارتباط چندانی بین حوادث جاری در اسرائیل، لبنان و سوریه با حادثه کرمان نمیبینم. با این تاکید که هنوز خیلی از مسائل روشن نیست. ج.ا هم فعلا خیلی مشوّش است که گردن کی بیندازد!
تا اینجا تعداد قربانیان حادثه تروریستی کرمان به شکل عجیبی همانند قربانیان جمعه خونین زاهدان در سال پیش است.
از دهه شصت تا حالا بارها تجربه شده که کارهای مسلحانه و خشونتآمیز، توسط هر جریانی، حتی اگر دولتی خارجی هم پشتش باشد، راه به جایی نمیبرد و در نهایت به ضرر مردم تمام میشود.
رضا علیجانی
