اقشار مختلف مردم در کف خیابان هم به همین نتیجه رسیده‌اند و اعلام می‌کنند: «اصلاح‌طلب، اصول‌گرا، دیگه تمومه ماجرا»

برای ارزیابی فهم و دانش سیاسی کنونی کف خیابان کافی است در این شعارها کمی تامل کنیم: دشمن ما همین‌جاست، دروغ میگن آمریکاست؛ عزا، عزاست امروز، حقوق بازنشسته زیر عباست امروز؛ حسین، حسین شعارشون، دروغ و دزدی کارشون؛ یه اختلاس کم بشه، مشکل ما حل میشه؛ فقط کف خیابون، بدست می‌یاد حقمون و… .

بخش‌های زیادی از مردم و فعالان سیاسی قبلا در انتخابات شرکت می‌کردند؛ سیاسی‌ها و روشنفکرها فکر می‌کردند می‌توانند در بالا شکاف و در پایین فضای تنفسی ایجاد کنند، مردم عادی هم فکر می‌کردند اگر ساختار عوض نمی‌شود لااقل با تغییر سیاست‌ها می‌تواند وضع زندگی‌شان بهبود پیدا کند؛ هر سه تحلیل هم تاحدی کار می‌کرد.

اما، با انسدادی که علی خامنه‌ای ایجاد کرد و هم‌چنین به علت برخی ناتوانی‌ها و بی‌کفایتی‌های اصلاح‌طلبان، معدل افکار عمومی به اینجا رسید که دیگر این مسیر به بن‌بست رسیده و کار نمی‌کند، این است که بازنشسته‌ها امروز شعار می‌دهند «از بس دروغ شنیدیم، ما دیگه رأی نمیدیم» و یا «عدالتی ندیدیم، ما دیگه رأی نمیدیم».

نمایندگان مجلس نه «می‌خواهند» و نه «می‌توانند» مشکلات مردم از جمله بازنشستگان را حل کنند. به خاطر همین شعار داده می‌شود «نه مجلس، نه دولت، نیستند به فکر ملت». چون که بسیاری از آنها بدون داشتن صلاحیت خاصی به مجلس رفته‌اند و اهل زد و بندند و باید مصلحت‌های حکومت را رعایت کنند تا به فکر مردم باشند. همچنین «نمی‌توانند» چون قادر نیستند سیاست‌های داخلی و خارجی نظام را که باعث و بانی فقر و فلاکت مردم است را تغییری بدهند.

حکومت روز به روز فاسدتر و قفل شده و دچار انسداد سیاسی و مدیریتی گردیده است.