سمیە اخترشمار
مریوان
پنجم بهمنماە ١٤٠٢
کمتر روزی هست کە شاهد خبر کشتن، کشتە شدن و خودکشی نباشیم. در رسانەها این تیترها مانند یک خبر فوری و زودگذر از جلو چشمان ما عبور میکند؛ امروز دختری خودش را کشت، اندکی پیشتر مردی زنش را کشت و بعدا خودکشی کرد… متاسفانه مدتی است سطح خود کشی بە دانشآموزان مقاطع متوسطە اول (راهنمایی) و ابتدایی رسیدە و حکومت و نهادهای مسئول سکوت همراە با بیتفاوتی در پیش گرفتەاند.
بر اساس آمار بهداشت جهانی سالانە یک میلیون کودک خودکشی میکنند، یعنی در هر ٦٠ ثانیە یک کودک بە زندگی خود پایان میدهد.
وضعیتی کە از حالت پدیدە بە سرعت بە سوی یک بحران فراگیر پیش میرود و آنهم کشتن و از بین رفتن انسانهاست، حال چە این کشتن از سوی دیگری باشد یا خود شخص کە در هر صورت از بین رفتن افراد یک اجتماع است.
مشخصا هیچ کشوری در دنیا خالی از این پدیدە شوم (خود کشی) نیست، در هر جامعەای بنا بە مجموعەای از خصوصیات ملی و فرهنگی فکتهایی وجود دارد کە باعث محدود شدن و گسترش این پدیدە میشوند.
ایران با توجە بە آمارها در اینبارە وضعیت نگران کنندەای دارد و مسئولین هم ظاهرا هیچ برنامەای برای کنترل و یا پیشگیری این موضوع ندارند.
آنچە در این نوشتار بر روی آن تاکید و موضعگیری میشود، توجە بر ازدیاد پدیدە خودکشی در شرق کوردستان است کە در چند سال اخیر و مشخصا از دهە ٨٠ شمسی بە شیوەای ترسناک رو بە افزایش بودە، کە عواملی چند را میتوان در تشدید آن دخیل دانست کە بە آن اشارە خواهد شد و باور داریم اگر گامهای جدی برای کند کردن این پدیدە برداشتە نشود، باید منتظر فاجعەای انسانی باشیم کە یا خود ما را در بر خواهد گرفت و یا عزیزانمان را… .
ضعف قانون، زیر پا گذاشتن حقوق بشر، ستم و اجحاف، ضعف سیستم تعلیم و تربیت و تهی شدن از محتوای تربیتی بصورت علمی و ضعف دیگر نهادهای دخیل در این امر، کوچک شدن سفرە مردم بە جهت ایجاد بحرانهای خود ساختە حاکمیت، بیکاری و دهها عامل گوناگون دیگر بیگمان بر تشدید و افزایش خودکشی در کوردستان تاثیرگذارند.
یکی از عوامل مهم و آشکار خودکشی وضعیت سخت اقتصادی است کە دامنگیر خانوادەها شدە است اما شکست سیاستهای دولت در ابعاد مختلف فرهنگی، سیاسی و اقتصادی و بە تبع آن نبود فرصتهای اشتغال سبب ناامیدی گستردە نسبت بە آیندە شدە کە مزید بر دیگر عوامل خودکشی است، کە باید برای آن چارەاندیشی کرد تا بتوان از شدت این بحران کاست.
بە باور صاحب این نوشتار فراتر از مسالە فقر و بیکاری گسترش ناامیدی در جامعە است کە فراگیر شدە، در واقع خودکشی قعر نامیدی است. متاسفانە نە خانوادەها و نە آموزش و پرورش و رسانەهای جمعی برای پرورش انسان متکی بە توانائیهای خود (فرد قوی متکی بە نفس) نەتنها کار نکردە و کوتاهی نمودەاند بلکە تا حدی خود عامل ناامیدی در جامعە هستند؛ بە جای عشق بە زندگی و مبارزە با ناملایمات و کسب تجربەهای جدید و بالابردن مهارتهای زندگی، تسلیم شدن بە تقدیر و تحمل شرایط اسفناک را نسخەپیچی میکنند کە خود عامل تشدید بحران است.
متن زبان اصلی
https://telegra.ph/%D8%B3%DB%95%D8%A8%D8%A7%D8%B1%DB%95%D8%AA-%D8%A8%DB%95-%D8%B3%DB%86%D9%86%D8%A7%D9%85%DB%8C-%D8%AE%DB%86%DA%A9%D9%88%DA%98%DB%8C-%D9%82%D9%88%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AA%D8%A7%D9%86-01-26
