انتخابات شورای اسلامی کار از آواخر دهه ۶۰ و از اوایل دهه ۷۰ در شرکت واحد به راه افتاده است. این انتخابات در طول این سال ها با ریاکاری و دروغ پردازی و از بین بردن مطالبات کارگران همراه بوده و از این به بعد هم خواهد بود. این تشکل وابسته و دست ساز دولتی در اوایل سال های تاسیس در شرکت واحد به خاطر عدم آگاهی رانندگان و سایر کارگران نسبت به مطالبات خود استفاده بهینه را میکرده تا تمام حق وحقوق کارگران را که در سال های قبل توسط نمایندگان واقعی کارگران به دست آمده بود به یک نوعی مهر باطل بر این دستاوردها زده و آنانرا به فراموشی بسپارند، ولی خوشبختانه با بازگشایی سندیکا در سال ۸۴ توسط تعداد زیادی از کارگران حق طلب و دلسوز و گسترش آگاهی میان رانندگان و دیگر کارگران، این تشکل وابسته و کارفرمایی را با چالش های بزرگی روبرو کرد تا کار به جایی رسید که نظام سرمایه داری و طرفداران آن که همان نمایندگان فرمالیته شورای فرمایشی کار میباشند با این چالش ها احساس خطر بکنند و دشمنی را آشکارا با سندیکا شروع کردند تا بتوانند این تشکل مستقل و نوپا را از رانندگان سلب نمایند، ولی سندیکا با تمام این دشمنی ها و فراز و فرود هایی که در طول این ۱۸ سال داشته توانست با پشتوانه ی همین رانندگان و دیگر کارگران وهمکاران به راه خود ادامه دهد و در طول همه این سال ها علاوه بر مطالبه گری و حفظ دستاوردهای پیشین کارگران سعی کرد تا ماهیت واقعی شورای اسلامی کار را هم برای همکاران روشن تر و آشکارتر کند تا همکاران ذهنی روشن و نگاهی بازتر به این تشکل فرمایشی داشته باشند و سرنوشت خودشان را به دست افراد سود جو و فرضت طلب نسپارند.
اعضای سندیکا در طول سال ها فعالیت به جهت پیگیری مطالبات همکاران و حفظ دستاوردها سعی کردند تا ماهیت واقعی نمایندگان شورای اسلامی کار و ساختار تماما غلط شورا را نیز برای رانندگان و سایر کارگران به خوبی روشن نمایند. طوری بود که کارفرما برای مقابله با سندیکا و مشروعیت بخشیدن به شورای اسلامی کار مجبور میشد که این انتخابات را با انواع و اقسام ترفندها و تقلب ها به نتیجه برساند که نمونه بارز آنرا طی دو دوره متوالی در سامانه یک مشاهده کردیم و هنوز هم این انتخابات عاری از تقلب و تخلف نیست و کسانی که به عنوان کاندید از طرف نماینده کارفرما و نماینده به اصطلاح کارگری (هئیت تشخیص) تعیین صلاحیت شدند با انواع اقدامات ریاکارانه سعی در جمع آوری رای و سوق دادن کارگران به سمت صندوق های رای دارند که نمونه بارز آنرا در چند روز اخیر در سامانه سه دیدیم که چطور برخی از کاندید ها و دوستانشان با توزیع جوراب بین همکاران به مناسبت گرامی داشتن روز پدر در صدد جمع آوری رای و کشاندن رانندگان و کارگران به پای صندوق ها هستند.
باید از هر کاندیدای شورای اسلامی کار پرسید چرا در سال های قبل که به خاطر شیوع ویروس کرونا از انتخابات خبری نبود در مناسبت هایی از این قبیل دست به چنین اقداماتی نمیزدید و چنین خرجهایی نمیکردید، حالا چی شده در آستانه انتخابات شورای اسلامی فرمایشی کار حاتم طایی شدید و مناسبت روز پدر را برای کارگران با یک جفت جوراب گرامی می دارید.
اصلا هزینه این اقدامات از کجا تامین شده است؟ اگر از طرف کارفرما بوده پس چرا فقط در سامانه ۳ این اقدام صورت گرفته؟ و در بقیه سامانه ها از این دست و دل بازی ها خبری نیست؟
اگر از طرف کارفرما نبوده پس این افراد قطعا از جیب مبارکشان برای تامین این مخارج هزینه کردند، چونکه به خوبی میدانند در صورت قبول شدن در انتخابات این هرینه ها را با چند صد برابر افزایش از جیب کارگران جبران خواهند کرد. این همان مصداق بارز پرداخت رشوه و سوء استفاده از یکی از مناسبت های ایام سال به جهت جمع آوری رای میباشد.
با دیدن این گونه اقدامات ریا کارانه و بریز و بپاش ها از طرف کاندیدها باید به این نتیجه رسید این آقایون به اصطلاح نماینده بیشتر به فکر منافع خودشان و چپاول منافع کارگران هستند تا اینکه به فکر منافع کارگران باشند ، مثل واگذاری فروشگاه تعاونی مصرف کارکنان شرکت واحد که خدا میداند در این واگذاری چه امتیازهایی و یا سودهای کلانی شامل حال این آقایون شده است.
همکاران گرامی، واقعیت این است که شورای اسلامی کار چه از نظر ساختاری و قانونی وچه از نظر ماهیت و سابقه آن تشکل مستقل کارگری نیست و متاسفانه برخی دوستان با نیت خیر توهم دارند که اگر یکجناح شورای اسلامی کارجناح دیگر را کنار بزند اوضاع به نفع ما کارگرانتغییر خواهد کرد. جدا از اینکه نامکدامکاندید از صندوق انتخابات شورای اسلامی کار بیرون بیاید، این تشکلی است کارفرمایی وحکومتی.
بی دلیل نیست که به محض انتشار پیامهای همکاران و اطلاعیه های سندیکا مدیران و عواملشان جلسه میزارتد ودنبال میگردند که پیامها از جانب کدامیک از پرسنل شرکت میاید و دائما دنبال شناسایی و اذیت و آزار کارگران حق طلب و فعالین سندیکا هستند اما عوامل شورای اسلامی کار راحت و آزاد و بدون هیچگونه محدودیت، و یا ترس از تهدید و احراج و زندان ، از همه گونه امتیازی برخوردارند.
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه از تمامی همکاران گرامی اعم از رسمی و قراردادی و نیز ستادی، اجرایی و غیره … میخواهد حساسیت بیشتری در مورد این به اصطلاح انتخابات شورای اسلامی کار به خرج دهند و سرنوشت خودشان را با توهم بدتر نکنند و برای جلوگیری از غارت بیشتر منافع کارگران توسط افراد سودجو و فرصت طلب پاسخ دندان شکنی به این مضحکه بدهند که همانا حضور نیافتن در پای صندوق های رای میباشد.
همکاران عزیز
چاره کارگران وحدت و تشکیلات مستقل از کارفرما و دولت و کلیه نهادهای وابسته و حراستی و اطلاعاتی همچون شورای اسلامی کار و «خانه کارکر» است.
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۷ بهمن ۱۴۰۲
