با شروع اعدام معترضان جنبش زن، زندگی آزادی اعدام زندانیان مواد مخدر و متهمان جرائم عادی نیز افزایشی ناگهانی یافت. بطوریکه در برابر اعدام هر زندانی سیاسی ده ها نفر از این زندانیان نگونبخت حکم اعدام دریافت کرده و به دار آویخته شدند.همزمانی این اعدام ها با اعدام زندانیان سیاسی کاملا این نکته را تائید میکند که حاکمیت با افزایش این اعدامها، بدون توجه به ضعف و شدت عمل خلاف مرتکب شده ، و بدون محاکمه ای عادلانه، سعی دارد تا با حاکم نمودن جو رعب و وحشت از گسترش اعتراضات جلوگیری کند و ضمنا پس از ناکام کردن جنبش نوعی عادی سازی در افکار مردم در رابطه با عمل شنیع اعدام به وجود بیاورد و سپس مانند سال ۶۷ با خیالی آسوده دست به اعدام جمعی فعالان سیاسی محبوس در زندانها بزند.
برای جلوگیری از عادیسازی چنین کشتارهای فاجعهباری باید با شکلگیری و رشد چنین روحیهای در افکار عمومی مبارزه کرد. باید بانگ اعتراض بر علیه تک تک اعدامها را هر بار با شدتی بیش از پیش ادامه داد و مانع انفعال عمومی در این رابطه شد. به یاد داشته باشیم که قتل هر انسانی به مثابه قتل تمامی انسانها است.
اتحاد بازنشستگان
