مجتبی نجفی
جنبش های سیاسی_اجتماعی در ایران زنانه شده، چون جنبش زنان، قوی ترین جنبش در ایران است. مبارزه فقط در خیابان نیست، از خانه ها شروع شد و در لایه لایه اجتماع جریان دارد. هر کسی قدمی برداشته، یکی علیه پدرسالاری، یکی نافرمانی علیه قانون ظالمانه، یکی در خیابان علیه دیکتاتوری یکی با کارآفرینی و نهادسازی برای توانمند کردن جامعه زنان. فراموش نکنیم اینها همه حلقه های یک مبارزه به هم پیوسته، چند لایه و پیچیده برای به ستوه آوردن دیکتاتوری است. این مبارزه شریان حیاتی دموکراسی خواهی در ایران است چرا که تحقق ایران شهروندمدار در گرو رفع تبعیض های ساختاری از جمله تبعیض جنسیتی است. پس کاری را که زنان مشروطه خواهی چون بیبی خانم استرآبادی، صدیقه دولت آبادی، بیبی مریم بختیاری و صدها زن عصیانگر علیه ساختار تبعیض آغاز کردند و با صدها زن دیگر تداوم یافت، امروز دختران و زنان ایرانی تداوم می دهند.
جنبش زن، زندگی، آزادی از این منظر بر دوش گذشتگان نشسته، آنانکه بر نظام دیکتاتوری عصیان کردند. دیکتاتوری فقط در ساختار سیاسی نیست، فرهنگی است که از خانه تا خیابان جاری است، مخصوص به یک جنسیت نیست اما مردسالاری و پدرسالاری مقوم آن است. برای همین دیکتاتوری همیشه هست و مبارزه با دیکتاتوری هم با ساختار سیاسی و هم ساختار اجتماعی و فرهنگی مبارزهای نفسگیر و همیشگی است چرا که تحصیل و مراقبت از آزادی امری پایان ناپذیر است و آزادی نه صرفا یک هدف که یک مسیر است.
روز زن نه فقط به زنان که بر همه آنها که یک قدم یا ده قدم و صدقدم برای یک جامعه با نابرابری کمتر و آزادی بیشتر برداشتهاند، بر میدارند یا خواهند برداشت، مبارک باد.
جنبش زنان ایران از سرآمدگان جنبش های زنانه در جهان است و چشم اسفندیار استبداد دینی در ایران است که هم از بدن زن هراس دارد و هم ذهنش. به امید برچیده شدن مردسالاری و پدرسالاری، خاندان سالاری و فقیه سالاری از تاریخ این مملکت و استقرار ایران شهروند مدار.
