بیژن اشتری
دیدم جناب صادق زیباکلام در پی اعتراضهای اخیری که در فضای مجازی نسبت به تعریف و تمجید وزرات امور خارجه آمریکا از خانم فائزه هاشمی به عنوان یک زن مبارز ایرانی صورت گرفته، این پرسش را مطرح کرده که «چرا سلطنتطلبها چشم دیدن موفقیت منتقدین و ناراضیان داخلی را ندارند؟»
خدمت جناب استاد عرض میکنم که این واکنش به نظر من نشانه دیگری است از انقلاب عظیمی که در ایران رخ داده و لحظه به لحظه دارد عمق بیشتری پیدا میکند.
این انقلاب گرچه منجر به عوض کردن حکومت نشده اما تقریبا هر حیطه دیگری از حیات اجتماعی و سیاسی ما را متحول کرده یا دقیقتر بگویم زیر و رو کرده است.
ما که متعلق به نسل گذشته هستیم هنوز نمیتوانیم باور کنیم که این انقلاب رخ داده، دلیلش هم این است که تنها نشانه وقوع انقلاب را تغییر حکومت میدانیم. اما این تصور غلطی است.
در ایران امروز یک انقلاب ده ریشتری در اندیشه و تفکر و جامعه ایرانیها رخ داده است. و این انقلاب روزبروز عمق بیشتری پیدا میکند.
جناب زیباکلام من هم مثل شما برای «ناراضیان و منتقدان داخلی» احترام زیادی قائل هستم و بر این باورم هر کسی که از اردوی مقابل به اردوی مردم بپیوندد شایسته حمایت و احترام ماست. اما خشم انقلابی مردم حالا دیگر پذیرای چنین نظری نیست. و واقعا هم پدیده عجیبی است.
البته نمونه این خشم انقلابی را در ماههای باقیمانده به انقلاب پنجاه و هفت دیده بودیم. حکومت شاهنشاهی هم اصلاحطلب داشت.محسن پزشکپور و بنیاحمد و دکتر عاملی و دکتر امینی را یادتان هست؟
انقلابیون آن زمان در آن ماههای پایانی حکومت شاه پشیزی ارزش برای اینها قائل نبودند. از نظر مردم جرم اینها این بود که زمانی با رژیم شاه همکاری کرده بودند. بعد از انقلاب هم که دیدید هر کس به ظن کوچکترین ارتباطی با حکومت سابق طرد و نفی شد.
حالا هم عین همان زمان است. کسی جز من و شما نمیگوید تاجزاده و فائزه با ظلم مبارزه کردهاند و شایسته احترام هستند.
این نسلهای جدیدی که به عرصه رسیدهاند چنان از حکومت ناراضی و شاکی هستند که هر کسی را که زمانی شانهاش به شانه حکومت خورده باشد نفی میکنند. این ،نشانهی همان انقلابی است که در سطح جامعه جاری شده و به سرعت دارد پیش میرود.
امروز فکر میکردم که بعید نیست قطار انقلاب مهسا به زودی از روی خود من هم بگذرد و عنقریب به خاطر اینکه به عنوان یک مترجم رضایت داده بودم کتابهایم برای دریافت مجوز به وزارت ارشاد جمهوری اسلامی برود طرد و نفی شوم.
بله، این قطار انقلاب است که راه افتاده و تا ایستگاه آخر هم به سرعت خواهد تاخت و من و شما هم جلوی آن را نمیتوانیم بگیریم.
