ارسالی از تهران- ایران
سعید رضا تهرانی
یکسال از اعلام رسمی همگامی و کنفرانس مطبوعاتی گذشت.
جنبشهای اجتماعی ایران به خصوص جنبش مدنی و تحول خواهی زن زندگی آزادی در تمامی مکانهایی که توان حضور دارد به مقاومترین ممکن رخ می نماید از خیابان از ایستگاه مترو از بیمارستانی در قم و اکنون در نوروز که سمبل نوزایی و تحول خواهی ست نمایشی خیره کننده دارد
همگامی در مسیر منشورها و همگرایی های نقش تاریخی خود را در حدی بازی کرد دوام همگامی تا کنون نیز یکی از دست آوردهای آن است ولی آیا این حد می تواند دست اوردی درحد نیاز کنونی جنبش به حساب آید جای پرسش دارد
آیا این همگرایی یا به بیانی همگامی توانست از محدوده ۵سازمان یا ساختار فراتر رود؟
آیا توانست با جوانان زنان کارگران دانشجویان معلمان بازنشستگان پیوندی ارگانیک برقرارکند؟
آیا توانست جمهوری خواهان بیشتری رو گرد هم آورد ؟
آیا توانست با ساختارهای دیگر چه در بعد ملی مانند نهضت آزادی چه در بعد اتنیک ها حزب دمکرات کردستان چه در بعد چپ راه کارگر و ……گفتگوهای سازنده و همگرا شدن برقرارکند؟
آیا توانست در تولید محتوی و عمق بخشیدن به جنبش زن زندگی آزادی و درنظریه پردازی جنبش نقش مناسبی داشته باشد ؟
آیا توانست جزیی از روند کنونی جنبش و پیشران آن باشد؟
آنچه که نمود بیرونی داشت بیشتر بیانیه هایی بودکه پس از وقایع نشرداده می شد و شاید بتوان گفت بیشتر دنباله رو رویدادها بود تا کنش گری فعال و پر تاثیر
کانال تلگرامی همراه با جنبش زن زندگی آزادی
