وقت آزادی:
غرب در افغانستان طی بیست سال دولت و ارتش ساخت، اما به دلیل اختلاف اقوام هرگز نتوانست ملت بسازد. چرا که اقوام افغانستان هرگز نتوانستند خاطرات و روایت خود را از گذشته در خاطره و روایت ملی ادغام کنند.
در ایران تنوع اقوام نه مانع ملت شدن بود و نه مانعی برای دولت سکولار دمکرات آینده.
اختلاف عمیق خانواده های سیاسی ایران، در همان نقش اختلاف اقوام افغانستان ظاهر شده و مانع اتحاد برای دمکراسی در آینده است.
خانواده های سنتی، اصلاح طلب، سلطنت طلب و برانداز هر کدام روایت تاریخی خود را از علل بدبختی ایران امروز دارند. نگاه تاریخی هر خانواده سیاسی جزمی و تک بعدی است و چون دیکتاتوری مخوف مانع از همگرایی خانواده های سیاسی ایران برای فردای مشترک است.
از من من من، ما نمی شویم:
خانواده های سیاسی ایرانی آنقدر روایت های یک سویه خود را برای توجیه ناتوانی خود در گذشته از رسانه های خود اعلام کردند که اکنون هر خانواده تنها روایت خود را باور می کند و در چنبره افکار منفی خاطرات خود گرفتار است.
اگر خانواده های سیاسی نتوانند به جای بازتولید خاطرات خود، به رویاپردازی مثبت و مشترک با خانواده های سیاسی دیگر بپردازند، هرگز از بن بست سیاسی کنونی خارج نمی شویم.
راه رهایی از دیکتاتوری استبداد دینی، اول رهایی از دیکتاتوری خاطرات و روایات تک سویه هر یک از خانواده های سیاسی است. برای ما شدن به من و تو و او نیاز است.
گفت یا گفت و گو؟هرگاه یکی از خانواده های سیاسی توانسته با زور ابزار رسانه ای، روایت خاطرات خود را بر روایات و خاطرات دیگر ارجح بنماید، و گفت را بر گفت و گو تحمیل کند، در همان لحظه خاطرات و روایات خانواده های سیاسی دیگر را از جنگیدن با دیکتاتوری دینی باز داشته و به مقاومت در برابر خاطره و روایت خود واداشته است.
